Υποχώρηση της Ελλάδας στην παγκόσμια κατάταξη ανταγωνιστικότητας για το 2025
Η χώρα κατρακυλά στην 50ή θέση μεταξύ 69 οικονομιών, με τα προβλήματα στην επιχειρηματικότητα και τις διαρθρωτικές αγκυλώσεις να εντείνουν το brain drain.
Σε χαμηλότερη θέση από την περσινή βρέθηκε η Ελλάδα στην Παγκόσμια Επετηρίδα για την Ανταγωνιστικότητα (World Competitiveness Yearbook-WCY) του 2025, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για ριζικές μεταρρυθμίσεις. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη του ΚΕΦΙΜ με τίτλο «Η Ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Οικονομίας: Προκλήσεις και Προοπτικές», η χώρα κατατάσσεται πλέον στην 50ή θέση μεταξύ 69 οικονομιών, υποχωρώντας τρεις θέσεις σε σχέση με το 2024 και τέσσερις σε ορίζοντα πενταετίας.
Η ανάλυση του ΚΕΦΙΜ, που εντάσσεται στον ευρύτερο διάλογο για την Έκθεση Draghi και την Πυξίδα Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επισημαίνει σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα. Στους πυλώνες της Επιχειρηματικής Αποτελεσματικότητας, της Οικονομικής Αποδοτικότητας και της Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας, η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στην 53η θέση. Η μεγαλύτερη πτώση εντοπίζεται στην Επιχειρηματικότητα (-9 θέσεις), με κύριες αιτίες το φαινόμενο του brain drain (64η θέση) και τις αδυναμίες στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες (61η θέση). Παρά τη δημοσιονομική σταθερότητα, το κόστος κεφαλαίου παραμένει υψηλό, ενώ οι υποδομές παραμένουν στάσιμες στην 40ή θέση για τρίτο συνεχόμενο έτος.
Επιπλέον, η χώρα καταγράφει για τρίτη συνεχή χρονιά τη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα παγκοσμίως όσον αφορά την άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Επιχειρηματικής Πολυπλοκότητας (GBCI 2026) της TMF Group, λόγω των αλλεπάλληλων νομοθετικών αλλαγών.
Ο πρόεδρος του ΚΕΦΙΜ, Νίκος Ρώμπαπας, υπογράμμισε ότι η σταθεροποίηση δεν αρκεί. «Το επόμενο μεγάλο ζητούμενο είναι η παραγωγική αναβάθμιση της οικονομίας: λιγότερη πολυπλοκότητα, καλύτερη πρόσβαση σε κεφάλαιο, ταχύτερη εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και ένα ευνοϊκότερο επιχειρηματικό περιβάλλον», σημείωσε χαρακτηριστικά. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ούτε η Ευρώπη ούτε η Ελλάδα μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά σε επιδοτήσεις, όπως το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028–2034, χωρίς την υλοποίηση βαθιών θεσμικών αλλαγών.