Οι δήμοι απέναντι στις νέες προκλήσεις κυβερνοασφάλειας βάσει του ν. 5160/2024
Πώς η ευρωπαϊκή οδηγία NIS2 και ο νέος κώδικας τοπικής αυτοδιοίκησης αλλάζουν τις συμβάσεις για ψηφιακά συστήματα και την προστασία των δεδομένων.
Η κυβερνοασφάλεια μετατρέπεται πλέον για τους δήμους από μια προαιρετική τεχνική αναβάθμιση σε μια κρίσιμη θεσμική και επιχειρησιακή υποχρέωση. Η ανάγκη προστασίας των πληροφοριακών συστημάτων, της ακεραιότητας των δεδομένων και της αδιάλειπτης λειτουργίας των υπηρεσιών καθορίζει πλέον τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται οι προμήθειες και οι συμβάσεις στον δημόσιο τομέα.
Το ισχύον νομικό πλαίσιο διαμορφώνεται από τον ν. 5160/2024, ο οποίος ενσωμάτωσε την ευρωπαϊκή οδηγία NIS2, το Εθνικό Πλαίσιο Απαιτήσεων Κυβερνοασφάλειας και τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης ν. 5314/2026. Παράλληλα, οι δημοσιονομικοί κανόνες του ν. 4270/2014 θέτουν το πλαίσιο για τις δαπάνες και τις πολυετείς συμβάσεις που απαιτούνται για τον εκσυγχρονισμό των ψηφιακών υποδομών.
Πρόσφατη ανάλυση της Pyxida-OTA, η οποία εξέτασε συμβάσεις στο ΚΗΜΔΗΣ για λογισμικό, αντιιική προστασία, κρυπτογράφηση και τηλεματική, αναδεικνύει ότι ενώ οι δήμοι επενδύουν σημαντικά ποσά, παρατηρείται συχνά έλλειψη σαφών αναφορών σε διεθνή πρότυπα ασφαλείας. Η νέα νομοθεσία επιβάλλει πλέον στα όργανα διοίκησης να εγκρίνουν μέτρα διαχείρισης κινδύνων και να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη συμμόρφωση της οντότητας.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται πλέον στη διαχείριση σοβαρών περιστατικών, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα αναφοράς προς την Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας, καθώς και στην ασφάλεια της εφοδιαστικής αλυσίδας. Με την υιοθέτηση του ν. 5314/2026, η ψηφιακή λειτουργία των δήμων καθίσταται το θεμέλιο της διοικητικής τους δράσης. Είναι πλέον επιβεβλημένο οι διακηρύξεις να περιλαμβάνουν μετρήσιμες απαιτήσεις κυβερνοασφάλειας, απομακρυσμένης πρόσβασης και συνεχή εκπαίδευση του προσωπικού, μεταβαίνοντας από την απλή αγορά λογισμικού στη συνεχή διαχείριση κυβερνοκινδύνων.