Περικλής Λιανός: «Όταν πέθαινε ο πατέρας μου, οι νοσοκόμες με έδειχναν σαν έκθεμα»
Ο γνωστός ηθοποιός μιλά για τον «κανιβαλισμό» που έχει βιώσει από μέρος του κοινού και αναφέρεται στις ακραίες στιγμές αδιακρισίας που τον έχουν σημαδέψει.
Σε μια εξομολογητική συνέντευξη στο περιοδικό Λοιπόν και τον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου, ο Περικλής Λιανός άνοιξε τα χαρτιά του για τη σχέση του με την αναγνωρισιμότητα και την αγάπη που έχει εισπράξει από το κοινό. Παρά την ευγνωμοσύνη του για τη θερμή υποδοχή του κόσμου, ο ηθοποιός δεν δίστασε να καταγγείλει περιστατικά που ξεπερνούν τα όρια της ευγένειας και αγγίζουν τον κανιβαλισμό.
Ο ίδιος περιέγραψε με ιδιαίτερη ένταση τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του, όπου η αδιακρισία ορισμένων δεν άφησε χώρο για ανθρώπινο πόνο. «Όταν το 2004 κήδευα τον κολλητό μου, στο νεκροταφείο με ρωτούσαν για το “Καφέ της Χαράς”», αποκάλυψε ο ηθοποιός. Ακόμη πιο σοκαριστική ήταν η εμπειρία του στο νοσοκομείο, κατά τη διάρκεια των τελευταίων στιγμών του πατέρα του: «Έρχονταν οι νοσοκόμες να με δείξουν. Αυτό δεν είναι θαυμασμός, αλλά κανιβαλισμός».
Ο Περικλής Λιανός σημείωσε πως τέτοια φαινόμενα έλλειψης ορίων δεν αποτελούν «προνόμιο» της σύγχρονης εποχής, αλλά μια διαχρονική παθογένεια. Επικαλέστηκε μάλιστα το παράδειγμα της κηδείας της Έλλης Λαμπέτη, υπενθυμίζοντας πώς η αδηφάγος περιέργεια του κοινού είχε εμποδίσει την πρόσβαση στην εκκλησία, σε μια ημέρα απόλυτου πένθους για την οικογένεια και τους οικείους της.