Δημήτρης Σαμόλης: «Οι Στρακαστρούκες με θεραπεύουν από τα τραύματα της ζωής μου»
Ο δημοφιλής δημιουργός ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τον εκφοβισμό, την απώλεια της μητέρας του, τον εθισμό στο αλκοόλ και τη λυτρωτική δύναμη της τέχνης.
Ο Δημήτρης Σαμόλης διανύει την πιο δημιουργική περίοδο της πορείας του. Μετά από τρία χρόνια συνεχόμενων sold out στο θέατρο, οι «Στρακαστρούκες» παραμένουν ένα έργο που δεν τελειώνει με το χειροκρότημα, αλλά συνεχίζει να ζει μέσα στον θεατή. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και τραγουδοποιός, που έγινε ευρύτερα γνωστός από τις «Άγριες Μέλισσες», μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για όσα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του.
«Ως μικρός είχα υποστεί εκφοβισμό στο σχολείο. Ντρεπόμουν πολύ να το πω στους γονείς μου, δεν ήξερα πώς να ζητήσω βοήθεια. Έτσι, αναγκάστηκα να γίνω ένα πολύ σκληρό παιδί», εξομολογείται. Η τέχνη λειτούργησε ως καταφύγιο και θεραπεία. Θυμάται τη συμμετοχή του στη «Μελωδία της Ευτυχίας» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, όπου κατάλαβε ότι υπάρχει χώρος για εκείνον στην κοινωνία.
Ωστόσο, η διαδρομή δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Η εγκατάλειψη της Νομικής, την οποία περιγράφει ως «ό,τι χειρότερο έχω βιώσει», και η απώλεια της μητέρας του τον σημάδεψαν βαθιά. «Είχα θυμώσει που έφευγε και είχα παγώσει το συναίσθημά μου. Δεν μπορούσα να είμαι υποστηρικτικός τότε», παραδέχεται.
Ο καλλιτέχνης αναφέρεται και στη μάχη του με το αλκοόλ, που ξεκίνησε αθόρυβα κατά την περίοδο της καραντίνας, φτάνοντας στο σημείο να πίνει δύο μπουκάλια κρασί μόνος του. «Ένα βράδυ συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν μια συνομιλία 20 λεπτών με μια φίλη μου. Εκεί είπα “στοπ”. Το έκοψα μαχαίρι πριν από 2 χρόνια και δεν έχω πιει ούτε σταγόνα έκτοτε», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Σήμερα, μέσα από τις «Στρακαστρούκες», νιώθει πως το κοινό τον θεραπεύει. «Δεν χρύσωσα το χάπι για να με αποδεχτούν. Μοιράζομαι την αλήθεια μου και νιώθω ανακούφιση», καταλήγει, τονίζοντας πως πλέον στις τσέπες του κουβαλάει μόνο «καραμελάκια» για τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν.