Πρίγκιπας Πέτρος: Ο αριστοκράτης που απαρνήθηκε τον θρόνο για τον έρωτα της Ιρίνας
Η σύγκρουση με τη βασίλισσα Φρειδερίκη, οι επιστημονικές αποστολές στα Ιμαλάια και η ζωή στην εξορία ενός πρίγκιπα που επέλεξε την αγάπη από το στέμμα.
Ο πρίγκιπας Πέτρος της Ελλάδας επέλεξε τον δρόμο της προσωπικής ευτυχίας και της επιστήμης, θυσιάζοντας ουσιαστικά κάθε προοπτική να ανέλθει στον ελληνικό θρόνο. Η απόφασή του να παντρευτεί τη Ρωσίδα Ιρίνα Οβτσίνικοβα, μια γυναίκα χωρίς αριστοκρατικό τίτλο, πυροδότησε μια διαρκή ρήξη με τη βασιλική οικογένεια που διήρκεσε δεκαετίες.
Γιος του πρίγκιπα Γεωργίου και της Μαρίας Βοναπάρτη, ο Πέτρος μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον υψηλής πνευματικής καλλιέργειας. Παρά την επιβλητική του παρουσία και τα ακαδημαϊκά του εφόδια, η γνωριμία του με την Ιρίνα Οβτσίνικοβα στη Λυών της Γαλλίας άλλαξε την πορεία της ζωής του. Ο γάμος τους το 1939 στο Μανδράς της Ινδίας σήμανε την οριστική του απομάκρυνση από τη διαδοχή.
Μακριά από τα ανάκτορα, ο πρίγκιπας Πέτρος αφοσιώθηκε στην ανθρωπολογία. Πραγματοποίησε σημαντικές ερευνητικές αποστολές στα σύνορα της Ινδίας με το Θιβέτ, καταγράφοντας με επιστημονική ακρίβεια τα ήθη και τις παραδόσεις των τοπικών φυλών. Η δουλειά του, που περιλαμβάνει ηχογραφήσεις και κινηματογραφικό υλικό από τελετουργικά που δεν είχαν δει ποτέ ξένοι, φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας και στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας.
Η κόντρα του με τη βασίλισσα Φρειδερίκη υπήρξε μετωπική. Η Φρειδερίκη θεωρούσε τον γάμο του προσβολή για τη δυναστεία, ενώ ο Πέτρος την κατηγορούσε για αυταρχική χειραγώγηση. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Παύλου το 1964, ο Πέτρος αμφισβήτησε ανοιχτά τη σειρά διαδοχής, υποστηρίζοντας ότι, βάσει των αρχικών κανόνων, ο ίδιος παρέμενε ο νόμιμος διάδοχος του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.
Η μοναρχία στην Ελλάδα καταργήθηκε το 1974, αλλά η απομόνωση του πρίγκιπα συνεχίστηκε μέχρι το τέλος. Η επιθυμία του να ταφεί στο Τατόι μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο απορρίφθηκε από τη βασιλική οικογένεια. Τελικά, όταν ο πρίγκιπας Πέτρος πέθανε το 1980, τάφηκε στο Lille Bernstorff της Δανίας, όπου δέκα χρόνια αργότερα αναπαύθηκε και η Ιρίνα, παραμένοντας μαζί στην αιώνια εξορία τους.