Ο «βουνάρχης» του Λυκαβηττού που οι Αθηναίοι θεωρούσαν νεκρό επί 19 μήνες

Στις αρχές Νοεμβρίου του 1901, οι κάτοικοι της Αθήνας πενθούσαν για τον θάνατο του Εμμανουήλ Λουλουδάκη. Ο άνθρωπος που είχε γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του Λυκαβηττού, φροντίζοντας επί χρόνια τον ναό του Αγίου Γεωργίου, θεωρούνταν νεκρός. Ακόμη και η εφημερίδα «Εστία» είχε δημοσιεύσει σκίτσο του στην πρώτη της σελίδα, ενώ ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης τον αποχαιρέτησε με κείμενό του. Ωστόσο, η ιστορία έκρυβε μια ανατροπή: ο Λουλουδάκης ζούσε.

Είχε υποστεί ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που τον άφησε ανήμπορο, γεγονός που οδήγησε στη διάδοση της λανθασμένης είδησης. Ο πραγματικός θάνατός του καταγράφηκε στη ληξιαρχική πράξη του Δήμου Αθηναίων στις 28 Μαΐου 1903, 19 μήνες μετά τον «πρώτο» θάνατό του.

Η πορεία του ξεκίνησε από τη γειτονιά της Χρυσοσπηλιώτισσας, όπου μετά από δικαστικές περιπέτειες έχασε την περιουσία του. Αναζητώντας καταφύγιο, ανέβηκε στον Λυκαβηττό και εγκαταστάθηκε δίπλα στον Άγιο Γεώργιο, υπηρετώντας ως νεωκόρος. Η προσωπικότητά του ήταν τόσο έντονη, που σύντομα έγινε ο φύλακας του λόφου. Η φήμη του έφτασε μέχρι τα ανάκτορα, με τη βασίλισσα Όλγα να τον στηρίζει έμπρακτα, αναγνωρίζοντάς τον ως επίσημο επίτροπο του ναού, παρά τις τοπικές αντιδράσεις.

Το προσωνύμιο «ο βουνάρχης» δεν ήταν τυχαίο. Ο Λουλουδάκης δεν περιορίστηκε στα θρησκευτικά του καθήκοντα, αλλά ανέλαβε να καλλωπίσει την κορυφή του Λυκαβηττού και να προστατέψει τον λόφο από τη λατόμηση. Παρά τον θαυμασμό που έτρεφαν για εκείνον προσωπικότητες όπως ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου άσκησε κριτική για τις παρεμβάσεις του, υποστηρίζοντας ότι αλλοίωναν το φυσικό τοπίο.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, στα 90 του χρόνια, ο άνθρωπος που κάποτε βρέθηκε άστεγος, είχε καταφέρει να γίνει μια θρυλική μορφή της παλιάς Αθήνας. Είχε φροντίσει μάλιστα να προετοιμάσει ο ίδιος τον τάφο του στον Λυκαβηττό, επιλέγοντας να αναπαυθεί για πάντα στο σημείο που σημάδεψε με την παρουσία του.