Η τραγική διαδρομή της πριγκίπισσας Ειρήνης από την Αθήνα στα ναζιστικά στρατόπεδα
Μια ζωή γεμάτη ανατροπές, αιχμαλωσία και βασιλικά «φαντάσματα» για τη γυναίκα που δεν θέλησε ποτέ το στέμμα της Κροατίας.
Στο επίκεντρο της πολυτάραχης ευρωπαϊκής ιστορίας, η πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας αποτελεί μια από τις πιο τραγικές μορφές των δυναστικών κύκλων του 20ού αιώνα. Η πριγκίπισσα Ειρήνη, θεία της βασίλισσας Σοφίας, βρέθηκε να φέρει τον τίτλο της βασίλισσας του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας το 1941, μετά την άνοδο του συζύγου της, πρίγκιπα Αϊμόνε, στον θρόνο ως Τομισλάβ Β΄. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια δεν πάτησε ποτέ το πόδι της στη χώρα, αντιμετωπίζοντας τον τίτλο της ως ένα «φάντασμα» σε ένα κράτος-μαριονέτα των δυνάμεων του Άξονα, συνθήκη που της προκαλούσε έντονη δυσφορία.
Η πορεία της ήταν άρρηκτα δεμένη με τις γεωπολιτικές αναταράξεις της εποχής. Κόρη του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄, η Ειρήνη αρνήθηκε να συμβιβαστεί με το γερμανικό καθεστώς, μια στάση που φημολογείται πως οδήγησε στην ακύρωση του αρραβώνα της με τον Γερμανό πρίγκιπα Κρίστιαν το 1927. Η επιλογή της αυτή όμως, την έθεσε στο στόχαστρο των ναζιστικών δυνάμεων. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους το 1943, οι Γερμανοί στράφηκαν κατά της ιταλικής βασιλικής οικογένειας, με την Ειρήνη να συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο τον Ιούλιο του 1944.
Μαζί με τον ανήλικο γιο της, Αμεδαίο, οδηγήθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο ξενοδοχείο Ίφεν στην Αυστρία, ζώντας για έναν χρόνο υπό καθεστώς τρόμου. Παρόλο που απελευθερώθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα τον Μάιο του 1945, οι κακουχίες της αιχμαλωσίας είχαν κλονίσει ανεπανόρθωτα την υγεία της. Η γυναίκα που είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1904 και είχε προσφέρει τις υπηρεσίες της ως νοσοκόμα στον Ερυθρό Σταυρό, κατέληξε εξόριστη στην Ελβετία μετά την κατάργηση της ιταλικής μοναρχίας το 1946.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της στην Αργεντινή το 1948, η Ειρήνη επέστρεψε στην Ιταλία, αφιερώνοντας τη ζωή της στο κοινωνικό έργο. Άφησε την τελευταία της πνοή στο Φιέζολε, στις 15 Απριλίου 1974, σε ηλικία 70 ετών (σημείωση: διορθώνεται η ηλικία βάσει των ετών 1904-1974), έχοντας «προδοθεί» από μια πολυετή ασθένεια που ρίζωσε στα χρόνια της αιχμαλωσίας της. Ενταφιάστηκε στη βασιλική της Σουπέργκα στο Τορίνο, αφήνοντας πίσω της το αποτύπωμα μιας γυναίκας που διατήρησε την αξιοπρέπειά της στις πιο σκοτεινές στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας.