Βρυξέλλες: Η μάχη των 2 τρισεκατομμυρίων και ο ρόλος της Ελλάδας στη νέα Ευρώπη
Πέρα από τη δημόσια εικόνα της Συνόδου Κορυφής, η Αθήνα επιδιώκει ισορροπίες ανάμεσα στη διατήρηση των κονδυλίων συνοχής και τις νέες αμυντικές προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η δημόσια εικόνα της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες μπορεί να κινήθηκε σε γνώριμα νερά, με τις καθιερωμένες συζητήσεις για την Ουκρανία, τη Ρωσία και τη Μέση Ανατολή να κυριαρχούν. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν αξιωματούχοι στο protothema.gr, η πραγματική μάχη διεξήχθη στα παρασκήνια: πρόκειται για τη διαπραγμάτευση για τον επόμενο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας και τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων της επόμενης δεκαετίας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-2034. Η Ελλάδα, μαζί με άλλες 16 χώρες, συγκρότησε το μέτωπο των «Φίλων της Συνοχής», στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: η χρηματοδότηση των νέων προτεραιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η άμυνα, δεν πρέπει να προέλθει από περικοπές στα κονδύλια συνοχής και την αγροτική πολιτική. Στο πλευρό της Ελλάδας βρέθηκαν κράτη όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πολωνία και η Πορτογαλία, δημιουργώντας ένα ισχυρό μπλοκ πίεσης.
Παράλληλα, η Αθήνα κινείται σε μια διπλή γραμμή. Από τη μία πλευρά στηρίζει τις παραδοσιακές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ από την άλλη συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση για τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία στην άμυνα. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η ελληνική στάση αποτελεί μια προσπάθεια ισορροπίας, επιτρέποντας στη χώρα να διατηρήσει ισχυρή παρουσία και στα δύο κρίσιμα τραπέζια της επόμενης μέρας.
Στο παρασκήνιο συζητήθηκε έντονα και ο θεσμικός ρόλος του Αντόνιο Κόστα αναφορικά με την επικοινωνία με τη Μόσχα. Η Ελλάδα έλαβε καθαρή θέση, υπογραμμίζοντας ότι η θεσμική εντολή επιτρέπει στον Αντόνιο Κόστα να επικοινωνεί με τον Πούτιν όταν απαιτείται. Επιπλέον, η ελληνική παρέμβαση για τα Στενά του Ορμούζ εστίασε στις επιπτώσεις στην ενέργεια, τη ναυτιλία και το κόστος ζωής, αναδεικνύοντας τις κρίσεις μέσα από το πρίσμα της οικονομίας ενόψει του 2027. Με αυτές τις κινήσεις, η Ελλάδα επιχειρεί να λειτουργήσει ως χώρα-γέφυρα, γεφυρώνοντας τα αιτήματα του Νότου με τις πιέσεις του ευρωπαϊκού πυρήνα για ασφάλεια.