Η εκεχειρία των 60 ημερών και ο απολογισμός του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν
Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι μιας αμφιλεγόμενης στρατιωτικής περιπέτειας που συγκλόνισε τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια οικονομία.
Η επικείμενη υπογραφή της προκαταρκτικής συμφωνίας στη Γενεύη, η οποία εγκαινιάζει μια περίοδο εκεχειρίας και διαπραγματεύσεων 60 ημερών, φέρνει μια ανάσα ανακούφισης στη διεθνή κοινότητα. Ο πόλεμος στο Ιράν, που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, έφτασε να αποτελεί σοβαρή απειλή για την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα και την περιφερειακή ασφάλεια, εγκυμονώντας κινδύνους για μια παρατεταμένη σύγκρουση φθοράς.
Μετά από τέσσερις μήνες αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης, ο απολογισμός είναι σύνθετος. Ο Ντόναλντ Τραμπ, έχοντας διαπιστώσει ότι οι αρχικοί πολεμικοί στόχοι δεν επιτεύχθηκαν, επιδίωξε μια διέξοδο που θα του επιτρέψει να παρουσιάσει μια εικόνα νίκης, εν μέσω αυξανόμενου κόστους για την αμερικανική οικονομία και πιέσεων για τη διατήρηση του κύρους των ΗΠΑ. Στην Τεχεράνη, το καθεστώς επιδεικνύοντας ανθεκτικότητα, αποδέχθηκε τον διάλογο για να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση και τον διεθνή αποκλεισμό.
Το Ιράν φαίνεται να απέκτησε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί: τον έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ, ένα εργαλείο που δεν είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και τώρα επιδιώκει να ανταλλάξει με οφέλη, όπως η άρση των κυρώσεων. Την ίδια στιγμή, το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένει στο επίκεντρο των συζητήσεων, με τον Ντόναλντ Τραμπ να εξετάζει συμβιβαστικές λύσεις, ενώ το ζήτημα της μη απόκτησης πυρηνικών όπλων παρουσιάζεται ως επίτευγμα, παρά το γεγονός ότι αποτελούσε ήδη δεσμευτική θέση της Τεχεράνης.
Για το Ισραήλ και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο πόλεμος δεν οδήγησε στην εξάλειψη της ιρανικής απειλής, όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί. Αντίθετα, οι λογαριασμοί με τη Χεζμπολάχ παραμένουν ανοιχτοί, ενώ οι σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ παραμένουν περίπλοκες. Καθώς εισερχόμαστε στην περίοδο των 60 ημερών, το κρίσιμο ερώτημα παραμένει εάν οι αντιμαχόμενες πλευρές θα χρησιμοποιήσουν τη διπλωματία για ουσιαστική σταθερότητα ή αν θα επιχειρήσουν να κερδίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσα δεν κατάφεραν στο πεδίο της μάχης, θέτοντας τις βάσεις για μελλοντικές εντάσεις.