Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη: Η Αθήνα φωνάζει για δικαιοσύνη, η μνήμη των 57 θυμάτων ζωντανή
Χιλιάδες πολίτες στο κέντρο της Αθήνας για το συλλαλητήριο της επετείου, ζητώντας πλήρη διαλεύκανση και τιμωρία των υπευθύνων.
Τρία χρόνια συμπληρώνονται από τη φονική σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, η μνήμη των 57 θυμάτων παραμένει αναλλοίωτη, οδηγώντας δεκάδες χιλιάδες πολίτες σε «πλημμύρισμα» του κέντρου της Αθήνας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, φοιτητές, μαθητές και διάφορα σωματεία ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συγγενών, με το κεντρικό σύνθημα να είναι η απόδοση δικαιοσύνης.
Λίγο πριν την έναρξη του συλλαλητηρίου, πολίτες τίμησαν την επέτειο, φροντίζοντας το μνημείο που φέρει τα ονόματα των 57 νεκρών. Οι γονείς των θυμάτων, ενώνοντας τις φωνές τους, ζήτησαν την πλήρη διαλεύκανση των αιτιών της τραγωδίας. «Ζητάμε ένα μόνο πράγμα, δικαιοσύνη. Γιατί δεν υπάρχει μέλλον, δημοκρατία, πατρίδα, χωρίς δικαιοσύνη […] Δεν θέλουμε μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, ζητάμε να χυθεί άπλετο φως στο έγκλημα που κόστισε τόσες αθώες ζωές, δολοφόνησε νιάτα και όνειρα. Και σήμερα το ένοχο κράτος δολοφονεί ακόμα και την ελπίδα της δικαίωσης νεκρών και ζώντων», δήλωσε ο Παύλος Ασλανίδης, πατέρας του Δημήτρη Ασλανίδη και πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών.
Ο Βασίλης Χατηχαραλάμπους, πατέρας του Παναγιώτη, εξέφρασε τον πόνο της απουσίας: «Πέρασαν τρία χρόνια και κανείς δε μου είπε από τι κάηκε το παιδί μου. Πέρασαν τρία χρόνια και κανείς στη φυλακή. Χίλιες και πλέον μέρες, που η απουσία έγινε μόνιμος πόνος». Ο Ηλίας Παπαγγελή, πατέρας της Αναστασίας, περιέγραψε συγκλονιστικές στιγμές: «Μόλις χθες που βρεθήκαμε στα Τέμπη να ανάψουμε κεράκι και να αφήσουμε λουλούδια, στο παιδί μας και σε όλα τα θύματα, περπατώντας η κόρη μου βρήκε ένα ανθρώπινο οστό […] Θα γυρίσουμε τη ζωή ανάποδα για να τους ξεσκεπάσουμε και να τιμωρηθούν όλοι».
Η Μαρία Καρυστιανού, πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, βρέθηκε στο Σύνταγμα μαζί με άλλους συγγενείς, ενώ ο Πάνος Ρούτσι, ο οποίος προχώρησε σε απεργία πείνας για 23 ημέρες διεκδικώντας την εκταφή των λειψάνων του γιου του, έκλεισε συγκινημένος την ομιλία του, λέγοντας: «Δεν είμαι πολύ καλός στο να διαβάζω μου έχουν πει, είναι καλύτερα να τα πω μέσα από την καρδιά μου. Το οξυγόνο που μας στέρησαν 3 χρόνια τώρα […] Ντένη σε αγαπάω πολύ μου λείπεις πολύ […] Δεν θα το αφήσουμε έτσι, δεν θα αφήσουμε άλλη μια μέρα χωρίς οξυγόνο».
Ιδιαίτερη ήταν η παρουσία της νέας γενιάς, η οποία ζητά δικαιοσύνη και την υιοθέτηση ουσιαστικών μέτρων για την αποφυγή επανάληψης παρόμοιων τραγωδιών. Στη μνήμη των θυμάτων, κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, με την συγκίνηση να είναι εμφανής. Ενόψει της επερχόμενης δίκης, οι πολίτες διαμηνύουν ότι ο αγώνας τους θα συνεχιστεί αμείωτος μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη.