Παύση ισχύος για 110 ανεμογεννήτριες στην Ικαρία και κύμα αντιδράσεων σε όλη την Ελλάδα

Ένα ευρύ κύμα αντιδράσεων για τις ανεμογεννήτριες εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα, με επίκεντρο την προστασία των ορεινών οικοσυστημάτων και τον περιορισμένο ρόλο της Αυτοδιοίκησης στον ενεργειακό σχεδιασμό. Από την Ικαρία, όπου οριστικοποιήθηκε η παύση ισχύος άδειας για 110 ανεμογεννήτριες ισχύος 330 MW στον Αθέρα, μέχρι τα Άγραφα, το Πήλιο, την Εύβοια, τη Δυτική Μακεδονία και την Ήπειρο, η τοπική αυτοδιοίκηση ζητά έμπρακτα όρια στην υπερσυγκέντρωση έργων.

Το ζήτημα προσλαμβάνει νέες διαστάσεις μετά τη δημοσίευση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΦΕΚ Δ΄ 694/19 Αυγούστου 2026), το οποίο εισάγει αυστηρότερους περιορισμούς, όπως τον αποκλεισμό χωροθέτησης έργων σε υψόμετρο άνω των 1.200 μέτρων. Ωστόσο, οι μεταβατικές διατάξεις για τα ήδη αδειοδοτημένα έργα παραμένουν εστία έντονων αντιπαραθέσεων.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Εύβοιας, όπου Δήμοι όπως της Κύμης–Αλιβερίου και της Ερέτριας αντιδρούν έντονα, καταγγέλλοντας κορεσμό της περιοχής και παραβιάσεις του ενωσιακού δικαίου. Αντίστοιχα, στη Δυτική Μακεδονία, κάτοικοι αντιδρούν σε σχεδιασμούς που αφορούν 80 ανεμογεννήτριες και 44 φωτοβολταϊκά πάρκα περιμετρικά του Καϊμακτσαλάν, ενώ στην Ήπειρο, η Περιφέρεια γνωμοδότησε αρνητικά για σταθμούς σε ευαίσθητες ορεινές ζώνες, όπως στο «Σδιργιάνι».

Οι τοπικές κοινωνίες διεκδικούν τέσσερα κομβικά σημεία: θέσπιση ορίων στη συγκέντρωση των εγκαταστάσεων, ενισχυμένη προστασία για τις περιοχές Natura 2000, ουσιαστική συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης στον χωροταξικό σχεδιασμό και στήριξη των ενεργειακών κοινοτήτων. Η υπόθεση της Ικαρίας, όπου η ΡΑΑΕΥ με την απόφαση ΑΔ-02684 της 18ης Σεπτεμβρίου 2026 επιβεβαίωσε την παύση ισχύος της αδειοδότησης, αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για τον νομικό έλεγχο των έργων. Το ερώτημα που παραμένει κρίσιμο είναι αν το νέο θεσμικό πλαίσιο θα καταφέρει να εναρμονίσει την πράσινη μετάβαση με τη διατήρηση του φυσικού πλούτου της χώρας.