Το πρώτο ελληνικό δημοψήφισμα του 1862 που κατέληξε σε διπλωματικό φιάσκο
Όταν ο ελληνικός λαός εξέλεξε με 95% τον πρίγκιπα Αλφρέδο, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις ακύρωσαν τη βούλησή του, ανοίγοντας τον δρόμο για τον βασιλιά Γεώργιο Α΄.
Τον Οκτώβριο του 1862, η Ελλάδα βρισκόταν σε κρίσιμο σημείο καμπής. Η έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια για τη διακυβέρνηση του βασιλιά Όθωνα και της βασίλισσας Αμαλίας οδήγησε σε εξέγερση, αναγκάζοντας το βασιλικό ζεύγος να εγκαταλείψει τη χώρα πάνω στο αγγλικό πλοίο «Σκύλλα». Η φυγή του πρώτου μονάρχη άφησε ένα τεράστιο πολιτικό κενό, το οποίο η προσωρινή κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη επιχείρησε να καλύψει με μια πρωτοφανή κίνηση: τη διενέργεια του πρώτου δημοψηφίσματος στην ελληνική ιστορία.
Από τις 19 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου 1862, οι Έλληνες προσήλθαν στις κάλπες, αναγράφοντας σε χαρτιά τον εκλεκτό τους για τον θρόνο. Στοχεύοντας σε μια ισχυρή γεωπολιτική συμμαχία, ο λαός στράφηκε μαζικά προς τη Βρετανία. Το όνομα του 18χρονου πρίγκιπα Αλφρέδου, γιου της βασίλισσας Βικτωρίας, κυριάρχησε απόλυτα, συγκεντρώνοντας το 95,3% των ψήφων. Συγκεκριμένα, σε σύνολο 241.202 ψηφισάντων, ο Αλφρέδος έλαβε 230.016 ψήφους, ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι –όπως ο Δούκας του Λευχτενβέργης– συγκέντρωσαν ελάχιστες προτιμήσεις.
Ωστόσο, η λαϊκή ετυμηγορία προσέκρουσε στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832, το οποίο απαγόρευε σε μέλη των βασιλικών οικογενειών των Προστάτιδων Δυνάμεων να αναλάβουν τον ελληνικό θρόνο. Η ίδια η βασίλισσα Βικτωρία αρνήθηκε να επιτρέψει στον γιο της να αποδεχθεί το στέμμα, καθιστώντας το δημοψήφισμα πρακτικά άκυρο.
Για να αποφευχθεί η πλήρης αποσταθεροποίηση, οι Μεγάλες Δυνάμεις κατέληξαν στον 17χρονο Δανό πρίγκιπα Χριστιανό Γουλιέλμο Φερδινάνδο Γεώργιο. Προκειμένου να κατευνάσουν το ελληνικό αίσθημα, οι Βρετανοί συνέδεσαν την αποδοχή του νέου μονάρχη με την παραχώρηση των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα. Έτσι, τον Μάρτιο του 1863, ο Δανός πρίγκιπας ανακηρύχθηκε βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Η βασιλεία του, που ξεκίνησε επίσημα τον Οκτώβριο του 1863, αποδείχθηκε η μακροβιότερη στη νεότερη ιστορία της χώρας, συνοδευόμενη από σημαντική εδαφική επέκταση, μέχρι τη δραματική δολοφονία του στη Θεσσαλονίκη στις 5 Μαρτίου 1913 από τον Αλέξανδρο Σχινά.