Το πρώτο ελληνικό δημοψήφισμα του 1862 που κατέληξε σε διπλωματικό φιάσκο
Ενώ το 95% των Ελλήνων ψήφισε τον πρίγκιπα Αλφρέδο για τον θρόνο, οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν άλλα σχέδια.
Τον Οκτώβριο του 1862, η Ελλάδα βρισκόταν σε κρίσιμο ιστορικό σημείο. Η έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια για τη διακυβέρνηση του βασιλιά Όθωνα και της βασίλισσας Αμαλίας κορυφώθηκε σε εξέγερση, αναγκάζοντας το βασιλικό ζεύγος να εγκαταλείψει τη χώρα με το αγγλικό πλοίο «Σκύλλα». Η φυγή του πρώτου μονάρχη άφησε ένα τεράστιο πολιτικό κενό, το οποίο η προσωρινή Κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη κλήθηκε να καλύψει μέσα από το πρώτο δημοψήφισμα στην ελληνική ιστορία.
Η διαδικασία, που διήρκεσε από τις 19 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου 1862, δεν περιλάμβανε προκαθορισμένα ψηφοδέλτια. Οι πολίτες έγραφαν το όνομα της επιλογής τους σε χαρτιά, με το βλέμμα στραμμένο στη Βρετανική Αυτοκρατορία, προσδοκώντας εδαφική επέκταση και υποστήριξη. Το όνομα του 18χρονου πρίγκιπα Αλφρέδου, γιου της βασίλισσας Βικτωρίας, κυριάρχησε απόλυτα στην κάλπη, συγκεντρώνοντας το 95,3% των ψήφων. Συγκεκριμένα, σε 241.202 ψηφίσαντες, ο πρίγκιπας Αλφρέδος έλαβε 230.016 ψήφους.
Ωστόσο, η ετυμηγορία του λαού προσέκρουσε στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832, το οποίο απαγόρευε σε μέλη των βασιλικών οικογενειών των «Προστάτιδων Δυνάμεων» να ανέβουν στον θρόνο της Ελλάδας. Η βασίλισσα Βικτωρία, παρά τον ενθουσιασμό των Ελλήνων, αρνήθηκε να επιτρέψει στον γιο της να αποδεχθεί το στέμμα, καθιστώντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος άκυρο στην πράξη.
Για να αποφευχθεί η αποσταθεροποίηση, επιλέχθηκε τελικά ο 17χρονος πρίγκιπας Γουλιέλμος της Δανίας, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Ως αντάλλαγμα για την αποδοχή του, η Βρετανία προχώρησε στην ιστορική ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα. Ο Γεώργιος Α΄ εγκαινίασε μια μακροχρόνια βασιλεία, που οδήγησε στον διπλασιασμό του ελληνικού κράτους, μέχρι τη δολοφονία του στη Θεσσαλονίκη, στις 5 Μαρτίου 1913, από τον Αλέξανδρο Σχινά.