Πρίγκιπας Πέτρος: Η ρήξη με το Παλάτι, ο «απαγορευμένος» γάμος και η αιώνια εξορία
Από την ακαδημαϊκή δόξα στα Ιμαλάια μέχρι τη μετωπική σύγκρουση με τη βασίλισσα Φρειδερίκη, η ζωή του πρίγκιπα που αρνήθηκε τον θρόνο για τον έρωτα.
Ο πρίγκιπας Πέτρος της Ελλάδας επέλεξε να θυσιάσει κάθε προοπτική ανόδου στον ελληνικό θρόνο για χάρη του έρωτά του. Η απόφασή του να παντρευτεί την Ιρίνα Οβτσίνικοβα, μια διαζευγμένη Ρωσίδα χωρίς αριστοκρατικό τίτλο, πυροδότησε μια πολυετή σύγκρουση με τη βασιλική οικογένεια που έμεινε στην ιστορία.
Γιος του πρίγκιπα Γεωργίου και της Μαρίας Βοναπάρτη, ο Πέτρος μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον υψηλής διανόησης, διαθέτοντας σπάνια μόρφωση. Ωστόσο, η συνάντησή του με την Ιρίνα στη Λυών της Γαλλίας ανέτρεψε τα πάντα. Παρά τις αφόρητες πιέσεις και την άρνηση του πατέρα του να γνωρίσει τη νύφη, το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1939 στο Μανδράς της Ινδίας, γεγονός που σήμανε την οριστική διαγραφή του από τη σειρά διαδοχής.
Αποκομμένος από την ελληνική αυλή, ο πρίγκιπας Πέτρος διοχέτευσε τη ζωή του στην ανθρωπολογία. Πραγματοποίησε πρωτοποριακές αποστολές στα σύνορα Ινδίας και Θιβέτ, καταγράφοντας με επιστημονική ακρίβεια τον πολιτισμό των Θιβετιανών ακριβώς πριν από την κινεζική εισβολή. Η εθνογραφική του συλλογή, που περιλαμβάνει ηχογραφήσεις σπάνιων ψαλμωδιών και μετρήσεις 5.000 ατόμων, φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας και στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δανίας.
Η κόντρα του με τη βασίλισσα Φρειδερίκη πήρε διαστάσεις ανοιχτού πολέμου. Ο Πέτρος, έχοντας υπηρετήσει ως αξιωματικός του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανακρατολή κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν δίστασε να ασκήσει δημόσια κριτική στα ανάκτορα. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Παύλου το 1964, αμφισβήτησε ανοιχτά τη σειρά διαδοχής, υποστηρίζοντας πως ο ίδιος ήταν ο νόμιμος διάδοχος.
Η αφοσίωσή του στην Ιρίνα παρέμεινε ακλόνητη μέχρι το τέλος. Η βασιλική οικογένεια αρνήθηκε να επιτρέψει την ταφή της συζύγου του στο Τατόι, οδηγώντας τον Πέτρο στην απόφαση να ταφεί μακριά από την Ελλάδα. Έτσι, το 1980, ο πρίγκιπας Πέτρος τάφηκε στο Lille Bernstorff της Δανίας, όπου δέκα χρόνια αργότερα αναπαύθηκε και η Ιρίνα, παραμένοντας μαζί στην αιώνια εξορία τους.