Εσωτερικός «πόλεμος» στο Ιράν: Η εξαφάνιση του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ πυροδοτεί πολιτικές αναταράξεις
Αντιπαράθεση πραγματιστών και σκληροπυρηνικών για τη στάση απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ ο νέος ανώτατος ηγέτης παραμένει αόρατος στη δημόσια ζωή.
Μια ολοένα και πιο έντονη μάχη για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει το Ιράν απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό του καθεστώτος, καθώς η παρατεταμένη απουσία του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ από τη δημόσια ζωή έχει ανοίξει χώρο για τις αντιπαραθέσεις μεταξύ πραγματιστών και σκληροπυρηνικών. Η εν λόγω **πολιτική σύγκρουση στο Ιράν** κλιμακώνεται, με τον πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν να δέχεται σφοδρές επικρίσεις από την υπερσυντηρητική πτέρυγα για την προσπάθειά του να προωθήσει μια διπλωματική διέξοδο και την ειρηνευτική συμφωνία με την Ουάσινγκτον.
Οι εικασίες για τη σταθερότητα της ηγεσίας εντάθηκαν μετά την αποκάλυψη του Πεζεσκιάν ότι είχε μια συνάντηση «επτά ή οκτώ ωρών» με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος δεν έχει πραγματοποιήσει καμία δημόσια εμφάνιση από τον Μάρτιο. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την καλή υγεία του ανώτατου ηγέτη, ο προβληματισμός παραμένει: μπορεί ο γιος του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ να ασκήσει την ίδια επιρροή και να λειτουργήσει ως διαιτητής, όπως έπραττε ο πατέρας του επί τέσσερις δεκαετίες;
Στο επίκεντρο του «πολέμου» βρίσκονται δύο διακριτά στρατόπεδα. Οι πραγματιστές, με επικεφαλής τον Μασούντ Πεζεσκιάν και τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, επιδιώκουν την άρση των αμερικανικών κυρώσεων για να ανασάνει η οικονομία. Αντίθετα, οι σκληροπυρηνικοί απορρίπτουν κάθε διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ, θεωρώντας ότι η προσέγγιση με τη Δύση αποδυναμώνει τις αρχές της Ισλαμικής Επανάστασης. Η ρητορική έχει οξυνθεί επικίνδυνα, με τον κληρικό Μοχαμάντ Μπαγκέρ Χαραζί να επιτίθεται προσωπικά στον πρόεδρο, ενώ ο Σαΐντ Τζαλίλι θέτει ως προτεραιότητα την εκδίκηση για τον θάνατο του προκατόχου του ανώτατου ηγέτη.
Αν και ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ διατηρεί χαμηλό προφίλ, πρόσφατες κινήσεις –όπως ο διορισμός του Μοχσέν Ρεζαΐ στο Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας– υποδηλώνουν μια προσπάθεια ενίσχυσης των Φρουρών της Επανάστασης. Η Τεχεράνη ποντάρει στη στρατηγική αποτροπής μέσω των Στενών του Ορμούζ, ωστόσο αναλυτές προειδοποιούν ότι η αίσθηση δικαίωσης των σκληροπυρηνικών ενέχει τον κίνδυνο μιας μοιραίας υπερβολικής αυτοπεποίθησης, αφήνοντας τη χώρα διχασμένη μπροστά στα κρίσιμα ερωτήματα του μέλλοντός της.