Η μέθοδος Vance: Πώς ο αντιπρόεδρος μετατρέπει την πολιτική κριτική σε προσωπική επίθεση
Από τις επιθέσεις σε επικριτές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι τις διακηρύξεις για την ελευθερία του λόγου στο Μόναχο, ο JD Vance αποκαλύπτει μια ιδιαίτερη στρατηγική απαξίωσης των αντιπάλων του.
Ο JD Vance δεν μπήκε στον κόπο να απαντήσει επί της ουσίας. Δεν παρουσίασε στοιχεία, δεν υπερασπίστηκε τη στρατηγική του για το Ιράν και δεν αποδόμησε τα επιχειρήματα των επικριτών του. Προτίμησε μια μέθοδο γνώριμη στο τοξικό σύμπαν των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: αντί για πολιτικό αντίλογο, επέλεξε την προσωπική προσβολή, εστιάζοντας στην εξωτερική εμφάνιση του αντιπάλου του.
Στο στόχαστρο βρέθηκε ο Μαρκ Τίσεν, αρθρογράφος της Washington Post και αναλυτής του Fox News. Όταν ο Τίσεν άσκησε αυστηρή κριτική στην πολιτική του Vance για το Ιράν, υποστηρίζοντας ότι ο αντιπρόεδρος απογοήτευσε τον Ντόναλντ Τραμπ, η απάντηση ήρθε μέσω ενός άσχετου διαδικτυακού νήματος. Ο Vance σχολίασε δηκτικά: «Με εκπλήσσει που ακούω τον Μαρκ να το λέει αυτό. Αν τον έχεις συναντήσει ποτέ από κοντά, είναι ολοφάνερο ότι ο άνθρωπος δεν έχει χάσει ούτε ένα μπουρίτο».
Η τακτική αυτή δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά κομμάτι ενός ευρύτερου καταλόγου επιθέσεων. Από τον χαρακτηρισμό αντιπάλων ως «ηλίθιων» και «καθαρμάτων» μέχρι τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων όπως ο Τέρι Μοράν και ο Τζος Κράουσααρ, ο Vance χρησιμοποιεί μια συγκεκριμένη τεχνική: ο διαφωνών δεν έχει απλώς λάθος· πρέπει να γελοιοποιηθεί. Ακόμα και το παρελθόν του δεν μένει αλώβητο, καθώς ο ίδιος στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει τον Ντόναλντ Τραμπ «αποκρουστικό», για να φτάσει σήμερα να υιοθετεί μια ρητορική που παρουσιάζεται από τους υποστηρικτές του ως «αυθεντικότητα» και από τους επικριτές του ως απόπειρα αποφυγής της λογοδοσίας.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη αν αναλογιστεί κανείς τις δηλώσεις του Vance στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου στις 14 Φεβρουαρίου 2025. Εκεί, ο αντιπρόεδρος εμφανίστηκε ως υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου, καταγγέλλοντας την καταστολή στην Ευρώπη και τη Βρετανία και διακηρύσσοντας ότι μια δημοκρατική εντολή δεν κερδίζεται με τη φίμωση των αντιπάλων. Ωστόσο, στην πράξη, η υπεράσπιση της «ανοιχτής συζήτησης» μοιάζει να ισχύει μόνο για όσους δεν στρέφονται εναντίον του.