Το 15ωρο Ιράν-Ισραήλ αποκαλύπτει τα νέα στρατηγικά αδιέξοδα του Τελ Αβίβ

Η πρόσφατη σύγκρουση που διήρκησε λιγότερο από 15 ώρες ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν δεν αποτέλεσε απλώς ένα ακόμα επεισόδιο σε μια μακρά αλυσίδα περιφερειακών αντιπαραθέσεων. Αντίθετα, λειτούργησε ως μια αποκαλυπτική δοκιμή ισχύος, αναδεικνύοντας το νέο στρατηγικό πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί το Ισραήλ. Το Τελ Αβίβ διαπίστωσε ότι, παρά την ανωτερότητα στη στρατιωτική ισχύ και την αεροπορική ικανότητα, η ελευθερία δράσης του είναι πλέον περιορισμένη από τον πολιτικό υπολογισμό της Ουάσιγκτον.

Το κρίσιμο δεδομένο σε αυτό το 15ωρο ήταν η άμεση σύνδεση του Λιβάνου με το Ιράν. Ενώ το Ισραήλ επιδίωκε να διατηρεί διαχωρισμένα μέτωπα —τη Χεζμπολάχ στον βορρά, το Ιράν και τους Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα— η Τεχεράνη έχει καταφέρει να επιβάλει μια ενιαία περιφερειακή εξίσωση. Πλέον, κάθε ισραηλινό πλήγμα στη Χεζμπολάχ ενέχει τον κίνδυνο μιας απευθείας ιρανικής απάντησης, ενώ κάθε προσπάθεια κλιμάκωσης φέρνει τις ΗΠΑ στη θέση του ρυθμιστή. Ο Λευκός Οίκος, επιδιώκοντας μια διπλωματική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, λειτουργεί ως φρένο, θέλοντας να αποφύγει μια νέα μεγάλη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή.

Αυτό δημιουργεί ένα σύνθετο ισραηλινό δίλημμα. Το Τελ Αβίβ φοβάται ότι μια αμερικανοϊρανική συμφωνία θα αφήσει το Ιράν με μεγαλύτερο περιφερειακό βάθος και πόρους, χωρίς να εγγυάται την ουσιαστική αποτροπή του πυρηνικού κινδύνου. Από την άλλη, η επιθετική στρατιωτική δράση μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη με την Ουάσιγκτον. Η Χεζμπολάχ, από τη μεριά της, αξιοποιεί αυτό το πλαίσιο ως μοχλό πίεσης, απειλώντας τα ισραηλινά σύνορα και προστατευόμενη από τον φόβο μιας γενικευμένης σύρραξης. Σε αυτό το ρευστό σκηνικό, η ισραηλινή ηγεσία έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα: η στρατιωτική ισχύς δεν αρκεί πλέον για να επιβάλει τους κανόνες του παιχνιδιού, καθώς η χώρα κινείται ανάμεσα στην εσωτερική δημοσκοπική φθορά, την ιρανική απειλή και τις προτεραιότητες της αμερικανικής διπλωματίας.