Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε το μέγεθος της ετήσιας οικονομικής παραγωγής

Η αμερικανική οικονομία βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες αντιμέτωπη με ένα ιστορικό ορόσημο που φέρει βαρύ πολιτικό συμβολισμό. Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ που βρίσκεται στα χέρια επενδυτών ξεπέρασε οριακά το μέγεθος της ετήσιας οικονομικής παραγωγής της χώρας. Σε αντίθεση με την περίοδο της πανδημίας, όπου η αύξηση του χρέους αποτέλεσε προϊόν ανωτέρας βίας, η παρούσα κατάσταση αναδεικνύει μια χρόνια δημοσιονομική ανισορροπία που τείνει να μετατραπεί σε κανονικότητα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής για έναν Υπεύθυνο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό (Committee for a Responsible Federal Budget), στα τέλη Μαρτίου το χρέος που κατέχουν τρίτοι ανήλθε στα 31,27 τρισ. δολάρια, ενώ το ονομαστικό ΑΕΠ των ΗΠΑ για το προηγούμενο δωδεκάμηνο διαμορφώθηκε περίπου στα 31,22 τρισ. δολάρια. Αυτή η ανατροπή, που έχει παρατηρηθεί ιστορικά μόνο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πρόσκαιρα κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορωνοϊού, καθιστά σαφές ότι η ισχυρότερη οικονομία του πλανήτη δανείζεται πλέον περισσότερα από όσα παράγει σε ετήσια βάση.

Η ρίζα του προβλήματος έγκειται στη διαρκή απόκλιση μεταξύ ομοσπονδιακών δαπανών και φορολογικών εσόδων, η οποία επιτείνεται από τη γήρανση του πληθυσμού και τις πιέσεις που ασκούνται σε προγράμματα όπως το Medicare και η Κοινωνική Ασφάλιση (Social Security). Παρά τη γνώση του διαρθρωτικού χαρακτήρα της κρίσης, η Ουάσιγκτον επιδεικνύει αξιοσημείωτη αδράνεια, καθώς το πολιτικό κόστος των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων – όπως οι περικοπές δαπανών ή η αναμόρφωση των συνταξιοδοτικών παροχών – θεωρείται απαγορευτικό.

Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται πλέον ο Donald Trump, ο οποίος επέστρεψε στον Λευκό Οίκο με υποσχέσεις για ταχύτερη ανάπτυξη. Ωστόσο, η δημοσιονομική του ατζέντα εμφανίζει αντιφάσεις: ενώ η κυβέρνηση εξαγγέλλει περιορισμό της γραφειοκρατίας, οι πρόσφατες φορολογικές περικοπές αναμένεται να επιβαρύνουν περαιτέρω το έλλειμμα. Αν και οι ΗΠΑ διατηρούν ακόμη το πλεονέκτημα του δολαρίου και την ικανότητα δανεισμού, οι αναλυτές προειδοποιούν ότι κάθε χρόνος αδράνειας καθιστά την τελική δημοσιονομική προσαρμογή πιο επώδυνη και βίαιη.