Η στρατηγική στάση της Κίνας στον πόλεμο των ΗΠΑ με το Ιράν
Πώς το Πεκίνο ισορροπεί ανάμεσα στην επιθυμία για φθορά της αμερικανικής ισχύος και την ανάγκη για ενεργειακή ασφάλεια.
Η Κίνα εισέρχεται σε μια νέα φάση της γεωπολιτικής σκακιέρας σχετικά με τον πόλεμο του Ιράν, ακολουθώντας την προσφιλή της τακτική: διατηρεί χαμηλούς τόνους, αποφεύγει να «κάψει» γέφυρες, αλλά παραμένει απόλυτα έτοιμη να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία προς όφελός της. Την ώρα που ο πρόεδρος Trump καλείται να αποφασίσει αν θα διατηρήσει την παρούσα κατάσταση ελεγχόμενης παύσης ή αν θα προχωρήσει σε πλήρη στρατιωτική κλιμάκωση, το Πεκίνο κινείται σε δύο επίπεδα. Από τη μία, ασκεί πιέσεις στην Τεχεράνη για συνέχιση των διαπραγματεύσεων με την Ουάσινγκτον και, από την άλλη, επιτρέπει στις κινεζικές εταιρείες να διατηρούν εμπορικούς δίαυλους με το Ιράν, παρά το γεγονός ότι μέρος αυτού του υλικού διαθέτει διττή, πολιτική και στρατιωτική, χρήση.
Για το Πεκίνο, δεν πρόκειται για αντίφαση αλλά για μια δοκιμασμένη μέθοδο. Η κινεζική ηγεσία δεν επιθυμεί μια σύρραξη που θα εκτινάξει τις τιμές της ενέργειας, θα πλήξει τη βαριά της βιομηχανία και θα διαταράξει τις ζωτικές θαλάσσιες οδούς. Ωστόσο, δεν επιδιώκει ούτε μια αποφασιστική αμερικανική επικράτηση που θα επανέφερε την Ουάσινγκτον σε θέση ισχύος στη Μέση Ανατολή, ακριβώς πριν από την κρίσιμη συνάντηση του Trump με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο. Η σύνοδος της 14ης Μαΐου έχει πλέον αλλάξει χαρακτήρα: ο πόλεμος στο Ιράν αποτελεί τον κεντρικό αστάθμητο παράγοντα που υπερβαίνει τη συζήτηση για δασμούς και διμερείς οικονομικές ισορροπίες.
Στρατηγικά, η Κίνα βλέπει την αμερικανική εμπλοκή ως μια ευκαιρία να «απορροφηθεί» το πολιτικό και στρατιωτικό κεφάλαιο των ΗΠΑ σε μια περιοχή μακριά από τον Ινδο-Ειρηνικό. Η φθορά των αποθεμάτων της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής, σε πυραύλους και κρίσιμες πλατφόρμες, ανησυχεί το Πεντάγωνο, ενώ παράλληλα αποσπά την προσοχή από την Ταϊβάν και τη Νότια Σινική Θάλασσα. Εντούτοις, το όριο της κινεζικής υπομονής ορίζεται από το Στενό του Ορμούζ. Η ενεργειακή ασφάλεια της Κίνας εξαρτάται από τη ροή του πετρελαίου, καθιστώντας το ενδεχόμενο ενός ενεργειακού σοκ ή ενός πλήρους ναυτικού αποκλεισμού, απαγορευτικό. Έτσι, το Πεκίνο πιέζει για αποκλιμάκωση, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα και προς τις δύο πλευρές: επιζητά τη φθορά των ΗΠΑ, όχι όμως το χάος που θα απειλήσει τα δικά της οικονομικά συμφέροντα.