Η Νορβηγία στην κορυφή του νέου δείκτη ευημερίας που επαναπροσδιορίζει τον παγκόσμιο πλούτο

Η κλασική λίστα με τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου δεν αποτυπώνει πλέον με ακρίβεια την πραγματική ευημερία των πολιτών, καθώς η οικονομική ισχύς δεν είναι δυνατόν να αξιολογείται αποκλειστικά μέσω του ΑΕΠ. Ένας νέος δείκτης ευημερίας, που θέτει στο επίκεντρο την ποιότητα ζωής, την κοινωνική συνοχή και τη βιώσιμη ανάπτυξη, αναδεικνύει μια διαφορετική πραγματικότητα, αφήνοντας εκτός της πρώτης δεκάδας οικονομικές υπερδυνάμεις όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία και η Γαλλία.

Η πλατφόρμα χρηματοοικονομικών συγκρίσεων HelloSafe, εισάγοντας τον «Δείκτη Ευημερίας», υπογραμμίζει πως το κρίσιμο ζήτημα για το 2026 δεν είναι η παραγωγή τεράστιου πλούτου, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτός μεταφράζεται στην καθημερινότητα των πολιτών. Σύμφωνα με την ανάλυση, η Νορβηγία αναδεικνύεται ως η χώρα που ανταποκρίνεται πληρέστερα σε αυτά τα κριτήρια, συνδυάζοντας το υψηλότερο κατά κεφαλήν ακαθάριστο εθνικό εισόδημα με ένα ισορροπημένο κοινωνικό μοντέλο.

Το πρόβλημα με το παραδοσιακό κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι ότι συχνά δημιουργεί στρεβλή εικόνα. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Ιρλανδία, όπου το ΑΕΠ ανά κάτοικο προσεγγίζει τις 150.000 δολάρια, ποσό όμως που επηρεάζεται άμεσα από τη δραστηριότητα πολυεθνικών κολοσσών όπως η Apple, η Google και η Pfizer. Η απόσταση ανάμεσα στην επίσημη παραγωγή και το πραγματικά διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών υπολογίζεται σε περίπου 70.000 δολάρια ανά κάτοικο.

Για την εξαγωγή του νέου δείκτη, η HelloSafe συνδύασε δεδομένα από διεθνείς φορείς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, το UNDP, η Eurostat και ο ΟΟΣΑ, αξιολογώντας πάνω από 50 χώρες. Στην κορυφή βρίσκονται ευρωπαϊκά κράτη: μετά τη Νορβηγία ακολουθούν η Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο, ενώ την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν η Ελβετία και η Ισλανδία. Αντιθέτως, η Σιγκαπούρη, παρά τα υψηλά εισοδήματα, υπολείπεται λόγω της έντονης κοινωνικής ανισότητας. Στην κατάταξη, η Γερμανία περιορίζεται στη 12η θέση και οι Ηνωμένες Πολιτείες στη 17η, αποτυπώνοντας τα υψηλά επίπεδα σχετικής φτώχειας που μαστίζουν τις χώρες αυτές.