Λεωνίδας Καλφαγιάννης: Η πορεία του στο Εθνικό θέατρο και ο ρόλος του Νίκου Κούρκουλου
Ο γνωστός ηθοποιός μιλάει για τις δυσκολίες της σχολής, τις προκλήσεις του χώρου και την απόφαση του σπουδαίου σκηνοθέτη που τον κράτησε στην υποκριτική.
Στη συνέντευξή του στο Στούντιο 4, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης μοιράστηκε σημαντικές πτυχές της πορείας του, από τα πρώτα του βήματα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μέχρι τις προκλήσεις που αντιμετώπισε στον καλλιτεχνικό χώρο. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Νίκο Κούρκουλο, τονίζοντας τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε στην απόφασή του να παραμείνει στην υποκριτική.
«Ήμουν πάντα λίγο φευγάτος», εξήγησε ο ηθοποιός, περιγράφοντας τις αρχικές του αμφιβολίες. «Κάτι ειπώθηκε για τον Κούρκουλο, να ‘ναι καλά. Νιώθω άσχημα που το λέω, αλλά με μια του λέξη, λίγο πριν τον χάσουμε, είπε: «Όχι, εγώ πιστεύω, ακόμα και αν δεν σε ξέρω, σε πιστεύω». Ήταν εποχές που πολλά πράγματα άλλαζαν, παίρναν άλλες μορφές».
Ο Καλφαγιάννης δεν παρουσίασε τον Κούρκουλο ως πατρική φιγούρα, αλλά ως έναν άνθρωπο που αναγνώρισε την αγνότητά του και τις δυσκολίες του. «Ήμουν ένα μικρό παιδί στο Εθνικό Θέατρο που, μετά από δυσκολίες και έναν μοναχικό δρόμο, βρέθηκα με πολλά παιδιά, με άλλες νοοτροπίες, άλλες συμπεριφορές που δεν μου ταίριαζαν. Μπαίνοντας σε έναν τέτοιο κόσμο, κάποια πράγματα με φοβίσανε, με ξάφνιασαν, τα αρνήθηκα και προτίμησα να κάνω κάτι άλλο. Ήταν να πάω να γίνω ζωγράφος, αλλά μου είπε ο Κούρκουλος: “Όχι, δεν πας πουθενά, θα μείνεις εδώ”».
Αναφερόμενος γενικότερα στον χώρο του θεάτρου, ο ηθοποιός παραδέχτηκε ότι όλοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια, όπου η θέση του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου έχει μεταβληθεί. «Υπάρχουν παιδιά που δεν τα μάθαμε καν, υπέροχοι ηθοποιοί, που δεν τελείωσαν καν τη σχολή γιατί επέλεξαν να μην ασχοληθούν με αυτό το τόσο δύσκολο πράγμα. Το να έχεις να κάνεις με ανθρώπους, όχι μόνο με τις ψυχές ή τις καρδιές των θεατών, αλλά με αυτούς με τους οποίους πρέπει να συνεργαστείς για να δώσεις κάτι στον κόσμο».
Ο Καλφαγιάννης κατέληξε λέγοντας: «Εγώ ήμουν πιο ευαίσθητος, ή πιο καλομαθημένος στο να μπω σε διαδικασία να καταπατήσω αξίες και ιδανικά μου. Δεν λέω ότι ο χώρος μας είναι χάλια. Είναι ένας υπέροχος χώρος με υπέροχους ανθρώπους που έχουν καταφέρει να το διαχειριστούν όμορφα, γιατί η αγάπη τους γι’ αυτό που κάνουν είναι μεγαλύτερη από τον εαυτό τους. Ίσως εγώ αγαπούσα, ή ήμασταν πολύ εγωιστές κάποιες φορές να υπερασπιζόμαστε παραπάνω τα πράγματα που αγαπάμε και στο τέλος τα χαλάμε».