Νέα απόφαση ΣτΕ για τη φορολόγηση πρωτογενών καταθέσεων

Πρωτογενείς καταθέσεις, οι οποίες δύνανται να θεωρηθούν ως προσαύξηση περιουσίας και να υπαχθούν σε φορολόγηση, αποτελούν οι πιστώσεις τραπεζικών λογαριασμών που δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη χρέωση σε άλλον λογαριασμό. Αυτό προκύπτει από πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία αφορά την αντιμετώπιση τέτοιων ποσών στο πλαίσιο φορολογικού ελέγχου.

Η υπόθεση αφορούσε τον φορολογικό έλεγχο περιουσιακής κατάστασης αποβιώσαντος, κατά τον οποίο εντοπίστηκαν εμβάσματα προς λογαριασμούς τρίτων, χωρίς να υπάρχουν έγγραφα που να αποδεικνύουν την προέλευση των ποσών. Η φορολογική αρχή, θεωρώντας τα ως φορολογητέο εισόδημα λόγω προσαύξησης περιουσίας, επέβαλε την σχετική φορολογία.

Οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος κατέθεσαν αίτηση αναίρεσης, υποστηρίζοντας ότι οι καταλογισθείσες προσαυξήσεις δεν συνιστούσαν πραγματική νέα αύξηση περιουσίας, καθώς τα ποσά προέρχονταν από μετακινήσεις χρημάτων μεταξύ λογαριασμών του ίδιου προσώπου. Επίσης, επεσήμαναν ότι η φορολογική αρχή δεν προσδιόρισε επαρκώς τον χρόνο της προσαύξησης ούτε προχώρησε σε ουσιαστικό έλεγχο της προέλευσης των καταθέσεων.

Το Διοικητικό Εφετείο, αφού επανεξέτασε τις τραπεζικές κινήσεις, έκρινε ότι μόνο ένα μέρος των εμβασμάτων μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρωτογενείς καταθέσεις και, κατά συνέπεια, μόνο αυτό το τμήμα μπορούσε να θεωρηθεί προσαύξηση περιουσίας. Αντιθέτως, οι δευτερογενείς μεταφορές, δηλαδή τα ποσά που προέρχονταν από άλλους λογαριασμούς του ίδιου προσώπου, δεν συνιστούσαν νέα περιουσιακή αύξηση.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την απόφαση ΣτΕ 1458/2025, απέρριψε την αίτηση αναίρεσης, κρίνοντας ότι η φορολογική αρχή ενήργησε σύννομα και προέβη στους αναγκαίους ελεγκτικούς χειρισμούς. Παράλληλα, επιβεβαίωσε ότι οι καταθέσεις που πιστώνονται σε λογαριασμούς χωρίς ταυτόχρονη χρέωση άλλου λογαριασμού θεωρούνται πρωτογενείς και μπορούν να φορολογηθούν ως προσαύξηση περιουσίας.