Κωνσταντίνος Καζάκος: «Ένιωθα ευθύνη απέναντι στους γονείς μου και στην αγάπη του κόσμου»
Ο γνωστός ηθοποιός μιλάει για την αναγνωρισιμότητα των γονιών του, Τζένης Καρέζη και Κώστα Καζάκου, και το βάρος του ονόματος.
Σε μια ειλικρινή εξομολόγηση στο περιοδικό Hello και στον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα, ο Κωνσταντίνος Καζάκος αναφέρεται στην παιδική και εφηβική του ηλικία, την αναγνώριση των γονιών του, Τζένης Καρέζη και Κώστα Καζάκου, και το πώς αυτό επηρέασε τη δική του πορεία.
«Εννοείται ότι είχα συνείδηση πως η μητέρα και ο πατέρας μου ήταν σταρ», δήλωσε ο ηθοποιός, περιγράφοντας πώς βίωνε καθημερινά την αγάπη του κοινού προς τους γονείς του. «Η αγάπη που έπαιρναν ήταν τεράστια, κι εγώ ήμουν υπερήφανος παρατηρώντας πόσο τους λατρεύουν οι άνθρωποι. Παράλληλα, αυτό το γεγονός μού δημιουργούσε ευθύνες. Ως έφηβος, θυμάμαι, σκεφτόμουν: ‘Οι γονείς σου είναι δύο άνθρωποι που αγαπά όλη η Ελλάδα. Μην κάνεις βλακείες και τους εκθέσεις’». Αυτή η εσωτερική πυξίδα, όπως εξηγεί, του έδωσε ένα «φρένο» στη ζωή του, το οποίο διατηρεί μέχρι σήμερα, τονίζοντας ότι δεν πρόκειται να προδώσει ποτέ την αγάπη του κόσμου, όχι για να τον κρίνουν ως «άξιο γιο», αλλά από σεβασμό στο ίδιο το συναίσθημα.
Ο Κωνσταντίνος Καζάκος, παρότι σήμερα είναι 56 ετών, αντιμετωπίζει ακόμα ερωτήσεις όπως «είσαι ο γιος της Καρέζη και του Καζάκου;». «Αγάπησαν τόσο πολύ τους δικούς μου που το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό είναι αυτό. Και είναι κατανοητό, δεν το παρεξηγώ», σχολιάζει, τονίζοντας ότι η αγάπη και η γλύκα με την οποία του το λένε, δεν του δημιουργούν ποτέ ενόχληση.
Σχετικά με τη γενέθλια ημέρα της μητέρας του, στις 12 Ιανουαρίου, ο ηθοποιός ξεκαθαρίζει ότι δεν είναι μια ξεχωριστή ημέρα. «Τόσο τη μητέρα μου όσο και τον πατέρα μου τούς έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου μόνιμα. Δεν φεύγουν από εκεί. Δεν χρειάζεται να έρθει η ημέρα του θανάτου τους ή της γέννησής τους για να τους θυμηθώ».
Αναφερόμενος στην Τζένη Καρέζη ως μητέρα, ο Κωνσταντίνος Καζάκος εκφράζει την ανάγκη της αγκαλιάς της, όπως και κάθε παιδιού. «Θα ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω ξανά. Δυστυχώς, δεν γίνεται», δηλώνει, προσθέτοντας ότι, όντας «αρκετά φιλοσοφημένος», κατανοεί ότι «όταν ένας κύκλος τελειώνει, πρέπει να προχωράμε παρακάτω». Υπογραμμίζει το χρέος συνέχισης, πρωτίστως για εκείνους που τους αγαπούσαν και επιθυμούσαν να είναι καλά, αναγνωρίζοντας ότι τα τραύματα της απώλειας είναι βαθιά, αλλά η ζωή οφείλει να συνεχιστεί.