Οι καρχαρίες έχουν αφαλό, προτιμούν την τζαζ και δημιουργούν κοινωνικούς δεσμούς
Εννέα άγνωστες πτυχές για τους αρχαιότερους θηρευτές των ωκεανών που ανατρέπουν όλα όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
Οι καρχαρίες έχουν ταυτιστεί στη συλλογική φαντασία με την αγριότητα, την ταχύτητα και το αλάνθαστο ένστικτο του θηρευτή. Πίσω όμως από την εικόνα του μοναχικού κυνηγού κρύβονται πλάσματα με εντυπωσιακή νοημοσύνη, σύνθετη κοινωνική συμπεριφορά και εκπληκτικές αισθητηριακές ικανότητες. Μπορούν να ξεχωρίζουν ποσότητες, να δημιουργούν μακροχρόνιους κοινωνικούς δεσμούς, να αντιλαμβάνονται έναν χτύπο καρδιάς μέσα στο νερό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να δείχνουν ακόμη και προτίμηση στην τζαζ.
Ως ένας από τους αρχαιότερους σπονδυλωτούς θηρευτές του πλανήτη, οι καρχαρίες επέζησαν από τις πέντε μεγάλες μαζικές εξαφανίσεις της Γης, συμπεριλαμβανομένου του καταστροφικού «Μεγάλου Αφανισμού» της Πέρμιας-Τριαδικής περιόδου, που εξόντωσε το 90% της θαλάσσιας ζωής. Σήμερα, η επιστήμη καταρρίπτει τους μύθους γύρω από τη φύση τους, αποκαλύπτοντας εννέα συναρπαστικά στοιχεία για τη βιολογία και την εξέλιξή τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι καρχαρίες διαθέτουν ικανότητες που παραπέμπουν σε στοιχειώδη μαθηματική σκέψη. Σε πειράματα, νεαροί γκρίζοι καρχαρίες μπαμπού απέδειξαν ότι μπορούν να διακρίνουν διαφορετικά οπτικά μοτίβα και ποσότητες, όπως το τρία από το πέντε. Παράλληλα, έρευνα του Πανεπιστημίου Μακουάρι στο Σίδνεϊ αποκάλυψε πως οι καρχαρίες του Πορτ Τζάκσον στην Αυστραλία ανταποκρίνονται θετικά στη μουσική τζαζ, μαθαίνοντας να συνδέουν τους ήχους της με την τροφή τους, σε αντίθεση με την κλασική μουσική.
Η βιολογία τους κρύβει επίσης εκπλήξεις, καθώς πολλά είδη -όπως οι ταυροκαρχαρίες και οι σφυροκέφαλοι- φέρουν αφαλό μετά τη γέννησή τους, αφού τρέφονται μέσω ομφάλιου λώρου στη μήτρα. Στην αντίθετη πλευρά, ορισμένα είδη επιδίδονται σε ενδομήτριο κανιβαλισμό, με τα έμβρυα να τρέφονται με τα αδέλφια τους για να επιβιώσουν. Τέλος, η κοινωνική τους ζωή είναι πιο ανεπτυγμένη από όσο πιστεύαμε: οι γκρίζοι καρχαρίες των υφάλων διατηρούν σταθερές «παρέες» για χρόνια, ενώ οι λεμονοκαρχαρίες συχνά μαθαίνουν νέες δεξιότητες επιβίωσης μέσα από τις αλληλεπιδράσεις με τους συνομηλίκους τους.