Το «Μάτι της Σαχάρας» αποκαλύπτει τα γεωλογικά μυστικά του μέσα από τη νέα ανάλυση της NASA
Η εντυπωσιακή κυκλική δομή στη Μαυριτανία δεν αποτελεί κρατήρα πρόσκρουσης μετεωρίτη, αλλά ένα σπάνιο φαινόμενο φυσικής διάβρωσης που μαγνητίζει το βλέμμα των αστροναυτών.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά γεωλογικά φαινόμενα της Γης, το γνωστό ως «Μάτι της Σαχάρας» στη Μαυριτανία, επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από μια νέα ανάλυση της NASA Earth Observatory. Τα νέα στοιχεία ανατρέπουν τη θεωρία ότι η κυκλική δομή αποτελεί κρατήρα από πρόσκρουση μετεωρίτη, υποδεικνύοντας ότι πρόκειται για το αποτέλεσμα σύνθετων γεωλογικών διεργασιών.
Η δομή Ρισάτ, όπως είναι η επιστημονική της ονομασία, είναι τόσο επιβλητική που ξεχωρίζει ακόμη και από το Διάστημα. Από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, η περιοχή μοιάζει με ένα τεράστιο «μάτι» χαραγμένο στην έρημο, με ομόκεντρους κύκλους που θυμίζουν την κόρη του ματιού. Σύμφωνα με τη NASA, η διάμετρος του σχηματισμού εκτιμάται στα 25 μίλια (40 χιλιόμετρα), αν και ορισμένες μετρήσεις ανεβάζουν το μέγεθος μεταξύ 28 και 30 μιλίων. Οι διαφοροποιήσεις αυτές δεν αποτελούν αντίφαση, αλλά επιβεβαιώνουν ότι η φύση σπάνια ακολουθεί απόλυτες γεωμετρικές ακρίβειες.
Για τους αστροναύτες που πραγματοποιούν επανδρωμένες αποστολές, το «Μάτι της Σαχάρας» αποτελεί ένα κρίσιμο σημείο αναφοράς, καθώς η γύρω περιοχή της Σαχάρας εμφανίζεται ομοιόμορφη από ψηλά. Ενώ για δεκαετίες η τέλεια κυκλική μορφή του οδήγησε στην υπόθεση του μετεωρίτη, οι γεωλογικές μελέτες αποδεικνύουν σήμερα ότι πρόκειται για έναν ανυψωμένο γεωλογικό θόλο. Πρόκειται για στρώματα πετρωμάτων που ανυψώθηκαν και εν συνεχεία διαβρώθηκαν σταδιακά, με τα παλαιότερα πετρώματα να εντοπίζονται στο κέντρο και τα νεότερα να σχηματίζουν δακτυλίους προς τα έξω.
Η τελική μορφή της δομής είναι αποτέλεσμα της λεγόμενης διαφορικής διάβρωσης, όπου διαφορετικοί τύποι πετρωμάτων φθείρονται με άνισους ρυθμούς, δημιουργώντας ανθεκτικές κυκλικές κορυφογραμμές. Οι εντυπωσιακές χρωματικές διαφοροποιήσεις που αποτυπώνονται στις λήψεις αντικατοπτρίζουν την παρουσία διαφορετικών τύπων ιζηματογενών και πυριγενών πετρωμάτων στο εσωτερικό της δομής.