Πριγκίπισσες της Ανατολής: Οι γυναίκες των παλατιών που κατέκτησαν τον κόσμο της τέχνης
Από την Αίγυπτο μέχρι την Ιορδανία, γαλαζοαίματες γυναίκες αφήνουν πίσω τους τους ρόλους της αυλής και αναδεικνύονται σε κορυφαίες εικαστικούς, συνδυάζοντας την παράδοση με τη μοντέρνα δημιουργία.
Με έμπνευση από τις ηρωίδες των παραδοσιακών αραβικών μύθων και το βλέμμα στραμμένο στη σύγχρονη εποχή, μια νέα γενιά πριγκιπισσών του αραβικού κόσμου επαναπροσδιορίζει τον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία. Πέρα από τα αυστηρά πρωτόκολλα των παλατιών, αυτές οι γυναίκες πρωτοστατούν στις Τέχνες, διακρινόμενες στη ζωγραφική, τη γλυπτική και τη φωτογραφία, αποδεικνύοντας ότι μπορούν να κινήσουν τη δική τους «Γη και Ουρανό».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η βασίλισσα Φαριντά της Αιγύπτου, η οποία μετά τη λήξη του γάμου της με τον βασιλιά Φαρούκ το 1948, αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στη ζωγραφική. Παρά τις δυσκολίες της εξορίας, εξέλιξε ένα μοναδικό στυλ που πάντρευε τον ιμπρεσιονισμό με στοιχεία σουφισμού και τεχνικές επεξεργασίας μετάλλου, αφήνοντας πίσω της μια πλούσια καλλιτεχνική κληρονομιά.
Αντίστοιχα, η πριγκίπισσα Hayfa bint Abdullah από τη Σαουδική Αραβία, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της τεχνολογίας, εκπαιδεύτηκε μέσω διαδικτυακών προγραμμάτων στην «Art Academy» του Σαν Φρανσίσκο για να τελειοποιήσει τη σουρεαλιστική της τέχνη, ενώ η Σεϊχά Λατίφα Μποντ Μακτούμ από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ίδρυσε το κέντρο «Tashkeel» στο Ντουμπάι, συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξέλιξη της σύγχρονης φωτογραφίας.
Στο Ομάν, η Meyyan bint Shihab Al Said έχει καταφέρει να συνδυάσει τη βασιλική της καταγωγή με μια δυναμική παρουσία στον χώρο του σχεδιασμού και της φωτογραφίας, κερδίζοντας βραβεία και αναγνώριση. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ιστορική φιγούρα της Fahrelnissa Zeid από την Ιορδανία, η οποία με την avant-garde αισθητική της γεφύρωσε την ισλαμική παράδοση με τις δυτικές τάσεις, φτάνοντας μέχρι τις αίθουσες της Tate Modern στο Λονδίνο.
Από το Μπαχρέιν η Sheikha Hala Al Khalifa και από την Ιορδανία η πριγκίπισσα Wijdan Ali συμπληρώνουν αυτό το ψηφιδωτό γυναικών που μετέτρεψαν την τέχνη σε εργαλείο διπλωματίας και κοινωνικής προσφοράς. Μέσα από τις εκθέσεις τους και την ίδρυση εκπαιδευτικών οργανισμών, οι πριγκίπισσες αυτές αναδεικνύουν την ανάγκη για έκφραση, ξεπερνώντας τα στερεότυπα και αποδεικνύοντας ότι η δημιουργικότητα δεν γνωρίζει σύνορα ούτε βασιλικά αξιώματα.