Η δικαστική διαμάχη για το παλάτι Marivent και η ανάκτηση 1.300 έργων τέχνης

Το παλάτι Marivent, το οποίο αποτελεί σήμερα τη θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας, οφείλει την ύπαρξή του στο όραμα ενός Έλληνα της διασποράς. Ο Ιωάννης Σαριδάκης δεν το οραματίστηκε ως ανάκτορο, αλλά ως μια ιδιωτική έπαυλη που θα στέγαζε την ανεκτίμητη συλλογή έργων τέχνης την οποία συγκέντρωνε επί δεκαετίες. Ωστόσο, η μετατροπή του σε βασιλική κατοικία πυροδότησε μια από τις πιο γνωστές δικαστικές διαμάχες στην Ισπανία, οδηγώντας στην απομάκρυνση εκατοντάδων πινάκων και ιστορικών αντικειμένων από τον χώρο.

Ο Ιωάννης Σαριδάκης, ο οποίος γεννήθηκε το 1877 στην Αλεξάνδρεια, υπήρξε ένας επιτυχημένος μηχανικός με δραστηριότητα στα μεταλλεία χαλκού της Χιλής. Το 1923 αγόρασε μια προνομιακή έκταση στην Cala Major της Πάλμα ντε Μαγιόρκα, όπου ολοκλήρωσε την ανέγερση του Marivent γύρω στο 1925. Το όνομα του κτηρίου προέρχεται από τις καταλανικές λέξεις για τη «θάλασσα» και τον «άνεμο».

Μετά τον θάνατό του το 1963, η σύζυγός του, Anunciaci Marconi, δώρισε το 1965 το ακίνητο και το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής στην Επαρχιακή Διοίκηση των Βαλεαρίδων Νήσων, υπό τον αυστηρό όρο το Marivent να λειτουργεί ως δημόσιο μουσείο. Η κατάσταση ανατράπηκε το 1973, όταν, επί καθεστώτος Φράνκο, οι αρχές διέθεσαν το κτήριο ως θερινή κατοικία στον τότε πρίγκιπα Χουάν Κάρλος και τη σύζυγό του Σοφία.

Η απόφαση αυτή έκλεισε τον χώρο για το κοινό, προκαλώντας την αντίδραση των κληρονόμων. Η πολύχρονη νομική διαμάχη κατέληξε το 1988 σε μια ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ισπανίας, το οποίο δικαίωσε την οικογένεια κρίνοντας ότι η αλλαγή χρήσης παραβίαζε τους όρους της δωρεάς. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, περισσότερα από 1.300 αντικείμενα –συμπεριλαμβανομένων πινάκων, γλυπτών, επίπλων και σπάνιων βιβλίων– απομακρύνθηκαν από το παλάτι, ενώ το κτήριο παρέμεινε στην κατοχή της Αυτόνομης Κοινότητας των Βαλεαρίδων Νήσων ως θερινή έδρα των Ισπανών μοναρχών, πλέον όμως απογυμνωμένο από τη σημαντική συλλογή του δημιουργού του.