Ζέτα Μακρυπούλια: Οι φοβίες, οι κρίσεις πανικού και η πάλη με τον κιτρινισμό των media

Η Ζέτα Μακρυπούλια παραχώρησε μια εκ βαθέων συνέντευξη, όπου μίλησε ανοιχτά για τις φοβίες που σημάδεψαν διάφορες περιόδους της ζωής της, αλλά και για τις δύσκολες στιγμές κατά τις οποίες διαχειρίστηκε κρίσεις πανικού. Στη συνέντευξή της στο περιοδικό Vogue Greece, η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε επίσης σε πτυχές της καριέρας της και στην απόφασή της να αποστασιοποιηθεί από τα φώτα της δημοσιότητας, λόγω της έντονης πίεσης που δεχόταν από τα μέσα.

Ερωτώμενη για τη διπλή ιδιότητά της ως ηθοποιού και τηλεοπτικής σταρ, η Μακρυπούλια παραδέχτηκε ότι αντιμετώπισε δυσκολίες, βιώνοντας περιστασιακά την αίσθηση ότι στο θέατρο την έβλεπαν απλώς ως «την παρουσιάστρια». «Δεν είναι εύκολος χώρος το θέατρο», δήλωσε, «ούτε πιστεύω ότι σε όλες τις περιστάσεις που έχω παίξει ήμουν καλή. Άργησα να τολμήσω πράγματα θεατρικά και αυτό οφείλεται σε τέτοιου είδους φοβίες και ανασφάλειες. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα πάντα ότι έπρεπε να αποδείξω το κάτι παραπάνω ως ηθοποιός, επειδή έκανα παράλληλα πράγματα στην τηλεόραση».

Η ηθοποιός εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της προς τον Γρηγόρη Βαλτινό, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον άνθρωπο που με γενναιοδωρία την βοήθησε να αισθανθεί ασφάλεια και να ανακαλύψει πτυχές του εαυτού της στο σανίδι, τις οποίες ούτε η ίδια δεν γνώριζε, θυμούμενη τη συνεργασία τους στην παράσταση «Ήρθε κι έδεσε».

Οι ανασφάλειές της, όπως αποκάλυψε, πηγάζουν από μια βαθιά φοβία για την έκθεση. «Ανέκαθεν με τρόμαζε η έκθεση του εαυτού μου», δήλωσε, «και αυτό γιατί υπήρξα ένα ντροπαλό παιδί, πολύ μαζεμένο».

Η Ζέτα Μακρυπούλια αναφέρθηκε επίσης στην αρνητική πτυχή της δημοσιότητας και στον «κιτρινισμό» των media, που είναι ενσωματωμένος στο star system. «Πολλές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας έχουν ειπωθεί για μένα, πολλές φτιαχτές ιστορίες έχουν γεννηθεί γύρω από το πρόσωπό μου», είπε, περιγράφοντας πώς οι άνθρωποι των media ένιωθε συχνά ότι «έπαιζαν με τα νεύρα της», προσπαθώντας να την παρασύρουν σε αντιδράσεις. Αντιμετώπισε την κατάσταση με σιωπή, απομονώθηκε στο σπίτι, βιώνοντας κρίσεις πανικού σε σημείο που σκεφτόταν να σταματήσει όλες της τις επαγγελματικές δραστηριότητες.

Περιέγραψε στιγμές φόβου από το ανελέητο κυνηγητό των παπαράτσι, φτάνοντας μέχρι και στο αστυνομικό τμήμα όταν ένιωσε ότι παρακολουθούνταν από άγνωστα άτομα. «Ήταν μια εμπειρία τρομακτική, ιδίως τις περιόδους που ζούσα μόνη μου», ανέφερε, περιγράφοντας ανθρώπους να ξενυχτούν έξω από το σπίτι της.

Σήμερα, η Ζέτα Μακρυπούλια αναφέρει πως αυτή η εμπειρία την έχει «γράψει άσχημα», αλλά με την πάροδο του χρόνου, βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά. «Όσοι ζούμε μέσα στο χώρο του θεάματος, έχουμε κάποια στιγμή την ψευδαίσθηση ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό μας», δήλωσε, «με τον χρόνο αποδεσμεύεσαι από αυτή την πεποίθηση. Ευτυχώς. Γειώνεσαι. Επιστρέφεις στην πραγματικότητα».

Αναφέρθηκε σε μια περίοδο που βασανιζόταν με τις λέξεις για μια συνέντευξη, φοβούμενη παρεξηγήσεις, μέχρι που αποφάσισε να πάρει απόσταση. «Αναρωτήθηκα: πόσοι νοιάζονται τόσο; Κατάλαβα ότι αυτό εξυπηρετεί ένα σύστημα. Όχι τη ζωή. Και η ζωή είναι κάτι άλλο», είπε.

Τέλος, η Ζέτα Μακρυπούλια μίλησε για την Ημέρα της Γυναίκας και την απόσταση ανάμεσα στις κοινωνικές προσδοκίες και τις προσωπικές επιθυμίες. Αναφέρθηκε στην γονεϊκότητα, δηλώνοντας ότι ενώ μεγάλωσε με την ιδέα ότι κάποια στιγμή θα συμβεί, η πραγματική επιθυμία δεν γεννήθηκε ποτέ μέσα της, κάτι που αποδέχτηκε με τον χρόνο.