Στα 100.000 δολάρια τον μήνα οι αποζημιώσεις κινδύνου για τους καπετάνιους στα Στενά του Ορμούζ
Υψηλά χρηματικά ποσά και μπόνους προσφέρουν οι πλοιοκτήτες στους ναυτικούς για να διασχίσουν την εμπόλεμη ζώνη, ενώ οι επιθέσεις από το Ιράν συνεχίζονται.
Η διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο επικίνδυνα ναυτιλιακά εγχειρήματα των τελευταίων επτά μηνών. Καθώς το Ιράν επιβάλλει τους δικούς του όρους στη θαλάσσια οδό σε μια κλιμακούμενη αντιπαράθεση με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, οι καπετάνιοι των τάνκερ που καλούνται να πλεύσουν στα αμφιλεγόμενα νερά λαμβάνουν πλέον μηνιαία αποζημίωση 100.000 δολαρίων, συν ένα επιπλέον μπόνους 50.000 δολαρίων για κάθε μεμονωμένη διέλευση.
Η πρωτοφανής αυτή αύξηση της αποζημίωσης κινδύνου λειτουργεί ως δέλεαρ των πλοιοκτητών προς τα πληρώματα, σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί η ροή του αργού πετρελαίου. Όπως αναφέρουν οι Financial Times, οι ναυτικοί, οι οποίοι υπό κανονικές συνθήκες αμείβονται με 1.500 δολάρια τον μήνα, βλέπουν τις απολαβές τους να τετραπλασιάζονται ή και να εξαπλασιάζονται όταν δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Παρά τις υψηλές αμοιβές, οι ναυτικοί ζουν καθημερινά υπό τον φόβο πυραύλων και επιθέσεων με drones. Πηγές της αγοράς κάνουν λόγο για «μισθοφόρους της θάλασσας», καθώς οι επιθέσεις στην περιοχή εντάθηκαν δραματικά μετά τις 20 Σεπτεμβρίου.
Η κατάσταση στην περιοχή παραμένει έκρυθμη, με τα ναύλα για τη μεταφορά φορτίων να αγγίζουν το ρεκόρ των 1,3 εκατομμυρίων δολαρίων την ημέρα. Ο Μανότζ Γιαντάβ, γενικός γραμματέας της Ένωσης Ναυτικών της Ινδίας (Forward Seamen’s Union of India), καταγγέλλει ότι πολλοί ναυτικοί δέχονται αφόρητες πιέσεις από τους εργοδότες τους, οι οποίοι απειλούν με απόλυση και χρέωση των εξόδων επαναπατρισμού όσους αρνούνται να σαλπάρουν.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, από τις 28 Φεβρουαρίου έχουν πληγεί τουλάχιστον 93 πλοία, ενώ 24 ναυτικοί έχουν χάσει τη ζωή τους. «Αν δεν συμφωνήσουν, χάνουν τη δουλειά τους. Αν συμφωνήσουν, διακινδυνεύουν τη ζωή τους», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο Γιαντάβ, αποτυπώνοντας το τραγικό δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, προερχόμενοι κυρίως από χώρες όπως η Ινδία, οι Φιλιππίνες και η Ινδονησία.