Η εφιαλτική εκτέλεση της Κρίστα Πάικ: 7 βελόνες και 2 δόσεις πεντοβαρβιτάλης δεν ήταν αρκετές
Από τις φλόγες στην ηλεκτρική καρέκλα έως τις αποτυχημένες ενέσεις, η ιστορία των θανατικών ποινών στις ΗΠΑ που μετατράπηκαν σε βασανιστήριο.
Η Κρίστα Πάικ παραλίγο να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στο Τενεσί μετά από δύο αιώνες. Ωστόσο, η διαδικασία χορήγησης θανατηφόρας ένεσης μετατράπηκε σε εφιάλτη, αφήνοντας την 50χρονη σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Οι εκτελεστές χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν τουλάχιστον επτά βελόνες για να επιτύχουν φλεβική πρόσβαση, ενώ η ίδια η θανατοποινίτης φέρεται να τους υποδείκνυε τα σημεία του σώματός της όπου θα μπορούσαν να δοκιμάσουν. Παρά το γεγονός ότι της χορηγήθηκαν δύο δόσεις πεντοβαρβιτάλης –κάθε μία εκ των οποίων θα έπρεπε να είναι θανατηφόρα– η Κρίστα Πάικ επέζησε.
Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει το ζήτημα της θανατικής ποινής στις ΗΠΑ και τις αποτυχημένες εκτελέσεις που, αν και σπάνιες, ακολουθούν μια μακρά ιστορική διαδρομή. Σύμφωνα με το βιβλίο «Gruesome Spectacles: Botched Executions and America’s Death Penalty» του καθηγητή Όστιν Σαράτ, από τις 8.776 εκτελέσεις που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μεταξύ 1890 και 2010, οι 276 παρουσίασαν σοβαρά προβλήματα.
Αν και οι μέθοδοι του απαγχονισμού, της ηλεκτρικής καρέκλας και του θαλάμου αερίων έχουν καταγράψει δεκάδες φρικιαστικά περιστατικά, η θανατηφόρα ένεση αποδεικνύεται στατιστικά η λιγότερο αξιόπιστη. Με ποσοστό αποτυχίας 7,2%, η μέθοδος αυτή συχνά αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις των αρχών για μια «ανθρώπινη» διαδικασία. Η ιστορία είναι γεμάτη από συγκλονιστικά παραδείγματα, όπως η εκτέλεση του Τζον Έβανς στην Αλαμπάμα το 1983, όπου χρειάστηκαν τρεις ηλεκτρικές εκκενώσεις και 14 λεπτά για να καταλήξει ο κατάδικος, ή η περίπτωση του Τζίμι Λι Γκρέι στον Μισισίπι, όπου ο εκτελεστής ήταν μεθυσμένος. Όπως επισημαίνει ο Όστιν Σαράτ, κάθε νέα τεχνολογία εκτέλεσης συνοδεύεται από την υπόσχεση της ασφάλειας, η οποία όμως, στην πράξη, σπάνια εκπληρώνεται.