Στο μέτωπο της Ουκρανίας στέλνει λείψανα αγίων ο Πούτιν για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και το Κρεμλίνο χρησιμοποιούν τα οστά του Ντμίτρι Ντονσκόι και του Αλέξανδρου Νιέφσκι ως πνευματικό «όπλο» στα πεδία των μαχών.
Τα ρωσικά στρατεύματα που βρίσκονται στο μέτωπο της Ουκρανίας έχουν αποκτήσει έναν ασυνήθιστο σύμμαχο στο πλευρό τους, τουλάχιστον σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η επίσημη Εκκλησία. Ένα τμήμα από το δεξί χέρι του πρίγκιπα Ντμίτρι Ντονσκόι, ο οποίος ηγήθηκε στη νικηφόρα μάχη του Κουλίκοβο το 1380 ενάντια στους Μογγόλους, μεταφέρθηκε στην πρώτη γραμμή και σε μονάδες του ρωσοκρατούμενου τμήματος της Ουκρανίας.
Όπως ανέφερε το στρατιωτικό τμήμα του Πατριαρχείου Μόσχας, ο «άγιος διοικητής» θα σταθεί δίπλα στους στρατιώτες. Ο Ντονσκόι θεωρείται διαχρονικά υπερασπιστής της πατρίδας, μια εικόνα που εξυπηρετεί απόλυτα το αφήγημα του Κρεμλίνου περί «δίκαιου πολέμου». Σύμφωνα με ρεπορτάζ του CNN, καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, η Ρωσία επιστρατεύει κάθε διαθέσιμο μέσο για να διατηρήσει το ηθικό των δυνάμεών της, με τα λείψανα αγίων και ιστορικών ηρώων να αποτελούν πλέον ένα από τα τελευταία και πιο ιδιαίτερα εργαλεία στα χέρια της ηγεσίας.
Στο ίδιο πλαίσιο, στο μέτωπο μεταφέρθηκαν και τα οστά του Αλέξανδρου Νιέφσκι, του πρίγκιπα του 13ου αιώνα που αποτελεί εμβληματικό πρότυπο της ρωσικής στρατιωτικής δόξας. Είναι χαρακτηριστικό πως τα λείψανα του Ντονσκόι «εντοπίστηκαν» ξανά τον Αύγουστο στον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλλου στο Κρεμλίνο, λίγο καιρό μετά τις πληροφορίες περί εξαφάνισης των οστών του Νιέφσκι. Ο πρόεδρος Vladimir Putin χαρακτήρισε την εύρεση ως «θαυμαστή», ενώ ο Πατριάρχης Κύριλλος έκανε λόγο για ένδειξη θείας Χάριτος.
Η πρακτική αυτή αναδεικνύει την ολοένα και στενότερη σχέση μεταξύ του Κρεμλίνου και της ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. «Είναι πια σχεδόν αδιαχώριστες», δηλώνει στο CNN ο Σεργκέι Τσάπνιν, επικεφαλής κέντρου μελέτης ορθόδοξων σπουδών στο πανεπιστήμιο Fordham. Τα οστά των αγίων κουβαλούν έναν ισχυρό μύθο που συνδέει διαφορετικές ιστορικές περιόδους, επιχειρώντας να επηρεάσουν τη συνείδηση του ρωσικού κοινού, αν και παραμένει το ερώτημα για το πόσο βαθιά είναι η επίδραση αυτή στους πολίτες.