Η μακάβρια περιπλάνηση της σορού της Εβίτα Περόν μετά τον θάνατό της

Η Εβίτα Περόν, η γυναίκα που σφράγισε την πολιτική ιστορία της Αργεντινής, έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1952 σε ηλικία μόλις 33 ετών, χτυπημένη από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Λίγες ώρες μετά τον θάνατό της, ο Ισπανός γιατρός Πέδρο Άρα ανέλαβε το εξαιρετικά δύσκολο έργο της ταρίχευσης της σορού της, χρησιμοποιώντας τεχνικές αντίστοιχες με εκείνες που εφαρμόστηκαν για τον Λένιν και τον Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση.

Για τον Χουάν Περόν, η διατήρηση του σώματος της συζύγου του δεν αποτελούσε απλώς μια πράξη πένθους, αλλά μια στρατηγική επιλογή για τη διατήρηση του ζωντανού συμβόλου του περονισμού. Το αρχικό πλάνο προέβλεπε την τοποθέτηση της σορού σε γυάλινη λάρνακα μέσα σε ένα επιβλητικό μνημείο εργατών, το οποίο όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Αντί για την αιώνια ανάπαυση, το σώμα της Εβίτα ξεκίνησε μια περιπετειώδη και σκοτεινή διαδρομή, μένοντας για χρόνια κρυμμένο σε στρατιωτικά γραφεία, φορτηγά και αποθήκες, αποτελώντας μια από τις πιο παράξενες ιστορίες της σύγχρονης Λατινικής Αμερικής.

Η Εύα Μαρία Ντουάρτε, γεννημένη το 1919 σε μια αγροτική περιοχή, κατάφερε να φτάσει στην κορυφή της εξουσίας έχοντας ξεκινήσει από τη φτώχεια. Μετά την καλλιτεχνική της πορεία στο θέατρο και τον κινηματογράφο στο Μπουένος Άιρες, η γνωριμία της με τον Χουάν Περόν άλλαξε τον ρου της ιστορίας της χώρας. Μέσα από το Ίδρυμα Εύα Περόν, προσέφερε άμεση βοήθεια στους «ντεσκαμισάδος», τους ανθρώπους της εργατικής τάξης που την λάτρευαν σαν αγία. Παρά την ισχυρή της επιρροή και τον αγώνα της για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών το 1947, η παρουσία της προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στους κύκλους του στρατού και της οικονομικής ελίτ.

Το λαϊκό πένθος που ακολούθησε τον θάνατό της υπήρξε πρωτοφανές. Για δύο ολόκληρες εβδομάδες, περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν από το φέρετρό της σε δημόσιο προσκύνημα, επισφραγίζοντας τον μύθο μιας γυναίκας που, ακόμα και νεκρή, συνέχισε να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις στην Αργεντινή.