Η παγίδα του «ατέρμονου πολέμου» και οι κίνδυνοι της αμερικανικής στρατηγικής έναντι του Ιράν
Γιατί η εργαλειοποίηση της στρατιωτικής ισχύος από την κυβέρνηση Trump απειλεί να οδηγήσει σε μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση χωρίς σαφή πολιτικό στόχο.
Η στρατιωτική ισχύς αποτελεί παραδοσιακά το έσχατο μέσο της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, στην τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν, η απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας φαίνεται να έχει μετατραπεί από ακραία επιλογή σε καθημερινό εργαλείο πίεσης. Ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρεται σε πλήγματα και καταστροφές υποδομών με την ίδια ευκολία που συζητά εμπορικές συμφωνίες, αγνοώντας πως η εξοικείωση με την απειλή του πολέμου ενέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
Η στρατιωτική δύναμη πλέον δεν χρησιμοποιείται ως το τελευταίο στάδιο μιας διπλωματικής διαδικασίας, αλλά ως ένα μόνιμο σκηνικό πίσω από τις διαπραγματεύσεις. Αυτός ο εκκωφαντικός θόρυβος αποσκοπεί στο να εξαναγκάσει την Τεχεράνη σε υποχώρηση, χωρίς όμως η Ουάσινγκτον να έχει προσδιορίσει με σαφήνεια τον τελικό της στόχο. Η συγκέντρωση μιας τεράστιας στρατιωτικής μηχανής δεν είναι απλή επικοινωνιακή άσκηση, καθώς κάθε επιχείρηση φέρει τον κίνδυνο ενός μοιραίου λάθους που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή ανάφλεξη.
Η πολιτική της «κανονικοποίησης της βίας» θέτει σοβαρά ερωτήματα διεθνούς δικαίου, ιδιαίτερα όταν στοχεύονται κρίσιμες υποδομές, όπως γέφυρες και σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής, από τις οποίες εξαρτάται η επιβίωση εκατομμυρίων αμάχων. Αν η Δύση καταδικάζει τις αντίστοιχες πρακτικές της Ρωσίας στην Ουκρανία, η ίδια συνέπεια οφείλει να ισχύει και για τις ενέργειες των ΗΠΑ.
Το πρόβλημα αξιοπιστίας εντείνεται καθώς οι απειλές του Ντόναλντ Τραμπ συχνά επαναλαμβάνονται χωρίς να υλοποιούνται πλήρως, αποδυναμώνοντας την ισχύ τους ως μέσο αποτροπής. Παρά τις τεράστιες απώλειες και τις εκτεταμένες ζημιές, το Ιράν διατηρεί τον κρατικό του μηχανισμό, αποδεικνύοντας ότι η στρατιωτική ισχύς καταστρέφει ευκολότερα απ’ όσο οικοδομεί πολιτικά αποτελέσματα. Με το πετρέλαιο να αποτελεί τον κρίσιμο ρυθμιστή της οικονομίας και την αμερικανική κοινή γνώμη να παρακολουθεί τις εξελίξεις, ο «πόλεμος χωρίς θερμίδες» που επιδιώκει ο Ντόναλντ Τραμπ ενδέχεται να καταλήξει σε έναν ατέρμονο πόλεμο (Forever War), όπου η νίκη του αντιπάλου ταυτίζεται απλώς με την επιβίωσή του.