Ρωσία: Η αδιάλλακτη στρατηγική του Πούτιν και η νέα πραγματικότητα του πολέμου φθοράς
Παρά τις διεθνείς κυρώσεις και την αυξανόμενη πίεση στο εσωτερικό της, η Μόσχα επιμένει σε μια πολεμική ρητορική που αμφισβητεί τις αντοχές της.
Η **Ρωσία** του 2026 παρουσιάζει μια εικόνα απόλυτης αδιαλλαξίας. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν χαμηλώνει τους τόνους, αρνείται οποιαδήποτε αναδίπλωση και επιμένει να αντιμετωπίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία όχι ως στρατηγικό αδιέξοδο, αλλά ως μια ιστορική αναμέτρηση αντοχής. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη τοποθέτηση της βετεράνου τραγουδίστριας Ναντέζντα Μπάμπκινα, η οποία παρουσία του Ρώσου Προέδρου δήλωσε πως «σε όποιον δεν αρέσει η Ρωσία, ας πάει να δηλητηριαστεί», αποτυπώνοντας την επίσημη πλέον στάση μιας εξουσίας που δεν επιζητά την αποδοχή, αλλά απαιτεί απόλυτη ανοχή.
Ενώ το Κρεμλίνο προετοιμάζει το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης για να προβάλει μια εικόνα κανονικότητας και διεθνούς παρουσίας, η πραγματικότητα στο πεδίο παραμένει ζοφερή. Οι μαζικές επιθέσεις με πυραύλους και drones κατά ουκρανικών πόλεων συνεχίζονται αμείωτες, την ίδια στιγμή που το Κίεβο απαντά με πλήγματα ακριβείας σε ρωσικά εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της γενέτειρας του Πούτιν.
Οι προσδοκίες για το λεγόμενο «πνεύμα του Άνκορατζ» –την ελπίδα δηλαδή ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα πίεζε για μια ευνοϊκή ειρηνευτική συμφωνία– έχουν πλέον ξεθωριάσει. Ακόμη και στενοί συνεργάτες του Ρώσου Προέδρου, όπως ο Γιούρι Ουσάκοφ, αποστασιοποιούνται από τη συγκεκριμένη ορολογία, αναγνωρίζοντας έμμεσα ότι η στρατηγική που βασιζόταν αποκλειστικά σε εξωτερικές πολιτικές εξελίξεις δεν αποδίδει.
Ο πόλεμος έχει πάψει να είναι μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» μακριά από τα ρωσικά σύνορα. Η διείσδυση ουκρανικών drones στη Μόσχα και τα χτυπήματα σε κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις αποδεικνύουν ότι η αεράμυνα της χώρας μπορεί να διαπεραστεί. Παρά την προσαρμογή της ρωσικής οικονομίας, η οποία έχει στραφεί στην πολεμική παραγωγή για να απορροφήσει τις διεθνείς κυρώσεις, οι δομικές πιέσεις διογκώνονται. Το δημοσιονομικό έλλειμμα και η τεχνολογική υστέρηση υπογραμμίζουν ότι ο πόλεμος μετατρέπεται σταδιακά από εργαλείο εθνικής συσπείρωσης σε έναν μηχανισμό διαρκούς φθοράς, δοκιμάζοντας τα όρια του αφηγήματος περί «αήττητης Ρωσίας».