Στενά του Ορμούζ: Γιατί ο ναυτικός αποκλεισμός δεν εγγυάται τη γρήγορη νίκη

Υπάρχει μια διαχρονική αλήθεια στη στρατιωτική ιστορία που επανέρχεται με σκληρό τρόπο στα Στενά του Ορμούζ: οι ναυτικοί αποκλεισμοί δεν αποτελούν όπλα άμεσης νίκης, αλλά εργαλεία σταδιακής φθοράς. Απαιτούν χρόνο, υπομονή και αποθέματα πολιτικής ψυχραιμίας, στοιχεία που δύσκολα συμβιβάζονται με την ιδιοσυγκρασία του Ντόναλντ Τραμπ και την πίεση του Λευκού Οίκου για άμεσα αποτελέσματα.

Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος επέβαλε τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών τον Απρίλιο, ο στόχος ήταν σαφής: η άσκηση πίεσης στην Τεχεράνη για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ στην εμπορική ναυσιπλοΐα και η δημιουργία ενός ισχυρού διαπραγματευτικού χαρτιού. Ωστόσο, η θάλασσα σπάνια υπακούει στις ταχύτητες των πολιτικών σχεδιασμών. Το Ιράν δεν είναι ένα απομονωμένο νησί, αλλά μια χώρα με χιλιάδες χιλιόμετρα χερσαίων συνόρων, διαύλους προς τη Ρωσία μέσω της Κασπίας και εναλλακτικές οδούς για την παράκαμψη των κυρώσεων.

Η τρέχουσα αντιπαράθεση στον Περσικό Κόλπο ισορροπεί ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη, αποτελώντας ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ. Από τη μία πλευρά, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρατάσσουν μια κολοσσιαία ναυτική δύναμη, από αεροπλανοφόρα και αντιτορπιλικά μέχρι drones και ελικόπτερα. Από την άλλη, το Ιράν εφαρμόζει το δόγμα της ασύμμετρης άρνησης πρόσβασης, χρησιμοποιώντας ταχύπλοα, θαλάσσιες νάρκες και παράκτιους πυραύλους για να καταστήσει την εμπορική ναυσιπλοΐα εξαιρετικά αβέβαιη και δαπανηρή.

Η Ουάσιγκτον υποστηρίζει ότι το εμπόριο στα ιρανικά λιμάνια έχει παγώσει, με εκατοντάδες εμπορικά πλοία να έχουν εκτραπεί. Ωστόσο, ο αποκλεισμός επιφέρει κόστος και για την ίδια την υπερδύναμη. Η διατήρηση τεράστιων ναυτικών σχηματισμών στον Περσικό Κόλπο συνεπάγεται συνεχή καταπόνηση προσωπικού και πλοίων, ενώ περιορίζει τη διαθεσιμότητα των αμερικανικών δυνάμεων σε άλλα σημεία του πλανήτη. Το δίδαγμα της κρίσης παραμένει ηχηρό: ακόμα και η ισχύς της μεγαλύτερης υπερδύναμης έχει τα όριά της.