Τα μικροσκοπικά χέρια των σαρκοφάγων δεινοσαύρων: Τι αποκαλύπτει νέα έρευνα για τα κρανία τους
Γιατί οι θηρευτές όπως ο Τυραννόσαυρος Ρεξ έχασαν τα άκρα τους – Η εξελικτική απάντηση που κρύβεται στη δύναμη του δαγκώματος.
Η αινιγματική ύπαρξη μικροσκοπικών άνω άκρων σε σαρκοφάγους δεινοσαύρους, όπως οι τυραννόσαυροι, οι καρνόταυροι, οι σπινόσαυροι και οι βελοσιράπτορες, φαίνεται πως βρίσκει επιτέλους την επιστημονική της εξήγηση. Σύμφωνα με νέα μελέτη, η οποία διεξήχθη με επικεφαλής ερευνητές από το University College London και το Πανεπιστήμιο Κέμπριτζ, η συρρίκνωση των πρόσθιων άκρων συνδέεται άμεσα με την εξελικτική ανάπτυξη ισχυρών κεφαλιών, ικανών να εξοντώνουν θηράματα αποκλειστικά με τη χρήση των σαγονιών.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Proceedings of the Royal Society B Biological Sciences», βασίστηκε στην ανάλυση 82 ειδών θηριόποδων δεινοσαύρων. Οι επιστήμονες ανέπτυξαν μια καινοτόμο μέθοδο ποσοτικοποίησης της ανθεκτικότητας του κρανίου, συνυπολογίζοντας τη σύνδεση των οστών, το σχήμα και τη δύναμη δαγκώματος. Στην κορυφή της λίστας βρέθηκε ο Τυραννόσαυρος Ρεξ, ενώ ακολούθησε ο Τυραννότιταν, ο οποίος έζησε στην περιοχή της σημερινής Αργεντινής κατά την πρώιμη Κρητιδική περίοδο, πολύ πριν από τον διάσημο Τ-Ρεξ.
Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η μείωση των άνω άκρων συνδέεται ισχυρότερα με την ανθεκτικότητα του κρανίου παρά με το συνολικό μέγεθος του σώματος. Καθώς οι δεινόσαυροι στρέφονταν σε ολοένα και μεγαλύτερα θηράματα, άλλαξαν τη στρατηγική τους: αντικατέστησαν τη χρήση των νυχιών με την τρομερή πίεση των σαγονιών τους. Παράλληλα, παρατηρήθηκαν διαφορές στους εξελικτικούς μηχανισμούς, καθώς οι αβελισαυρίδες και οι τυραννοσαυρίδες παρουσίασαν διαφορετικά πρότυπα μείωσης των μελών τους, αποδεικνύοντας ότι η φύση κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα μέσω διαφορετικών μονοπατιών.