Eurovision και πολιτική: Τα αγαπημένα τραγούδια των Ursula von der Leyen και António Costa
Από τους ABBA και το Waterloo μέχρι την Επανάσταση των Γαρυφάλλων, η ευρωπαϊκή ηγεσία αποκαλύπτει τις μουσικές προτιμήσεις της με φόντο τον διαγωνισμό.
Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision αποτελεί κάθε χρόνο ένα από τα σημαντικότερα τηλεοπτικά γεγονότα στην Ευρώπη, αποδεικνύοντας ότι πίσω από τη λάμψη της σκηνής κρύβεται πάντα μια έντονη πολιτική διάσταση. Ενώ οι προετοιμασίες για τον μεγάλο τελικό στη Βιέννη κορυφώνονται, η συζήτηση για τη σχέση του θεσμού με την πολιτική πραγματικότητα της ηπείρου επανέρχεται στο προσκήνιο.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, μοιράστηκε με το Politico τις προτιμήσεις της, αναδεικνύοντας το «Waterloo» των ABBA ως το πιο εμβληματικό τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού, το οποίο κατέκτησε την κορυφή το 1974. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, η νίκη αυτή ξεπέρασε τα όρια ενός μουσικού διαγωνισμού, καθώς αποτέλεσε κομμάτι της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς. Παράλληλα, η Ursula von der Leyen εξέφρασε τον θαυμασμό της για το «Ne partez pas sans moi» της Celine Dion, τη νικητήρια συμμετοχή της Ελβετίας το 1988, αλλά και για το «Euphoria» της Loreen, που χάρισε τη νίκη στη Σουηδία το 2012.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, António Costa, αποκάλυψε πως η δική του επιλογή είναι το πορτογαλικό «E depois do adeus» του Paulo de Carvalho. Αν και το κομμάτι δεν κέρδισε το 1974, απέκτησε ιστορική σημασία ως ο ύμνος της Επανάστασης των Γαρυφάλλων, συμβάλλοντας στη δημοκρατική μετάβαση της Πορτογαλίας. Σημειώνεται πως η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Roberta Metsola, και η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Kaja Kallas, δεν προχώρησαν σε αντίστοιχες δηλώσεις.
Η πολιτική χροιά της Eurovision είναι διαχρονική. Μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, η είσοδος των χωρών της Βαλτικής, της Πολωνίας και της Ουκρανίας στον διαγωνισμό λειτούργησε ως σύμβολο ενότητας. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη νίκη της Ουκρανίας το 2016 με το τραγούδι «1944» της Jamala, το οποίο, περιλαμβάνοντας στίχους στα ταταρικά της Κριμαίας για τις σταλινικές εκτοπίσεις, έλαβε έντονη πολιτική φόρτιση μετά την παράνομη προσάρτηση της χερσονήσου από τη Ρωσία το 2014.