Η στρατηγική αδιέξοδη κρίση στα στενά του Ορμούζ και το δόγμα Τραμπ
Οι κίνδυνοι που εγκυμονεί το νέο σχέδιο των ΗΠΑ για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και η ανθρωπιστική κρίση που μαστίζει το Ιράν.
Η κατάσταση στα στενά του Ορμούζ παραμένει μια επικίνδυνη θηλιά για την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Ενώ η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με καθυστέρηση τις εξελίξεις, το Ιράν χρησιμοποιεί τον έλεγχο των στενών ως μοχλό πίεσης προς τις ΗΠΑ και τη Δύση, προσπαθώντας να παρακάμψει τις κυρώσεις που στραγγαλίζουν την εξαγωγή πετρελαίου. Από την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος Τραμπ επιδιώκει να επιβάλει μια νέα τάξη πραγμάτων μέσω του «σχεδίου Ελευθερία», το οποίο προβλέπει την επιτήρηση του περάσματος από αμερικανικά πολεμικά πλοία, μια κίνηση που οι αναλυτές θεωρούν πως ενέχει τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης και αποσταθεροποίησης.
Το σχέδιο αυτό, ωστόσο, φαντάζει ως μια προσπάθεια αναγκαστικής διαπραγμάτευσης που η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα απορρίψει. Στο εσωτερικό του Ιράν, η κατάσταση είναι οριακή. Οι Φρουροί της Επανάστασης, έχοντας πλέον ισχυροποιηθεί μετά τα πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, επιλέγουν τη στρατιωτικοποίηση για να διατηρήσουν την εξουσία τους, αγνοώντας τις βαθιές κοινωνικές πληγές. Η ιρανική κοινωνία, η οποία τον περασμένο Δεκέμβριο βγήκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενη για την οικονομική κατάρρευση, βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στην εσωτερική καταπίεση και την εξωτερική απειλή.
Το πραγματικό πρόβλημα της στρατηγικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ έγκειται στο γεγονός ότι, σπέρνοντας τον φόβο, έχουν εξαλείψει κάθε περιθώριο για ουσιαστική εσωτερική αλλαγή. Για τον Ιρανό πολίτη, η επιβίωση αποτελεί καθημερινό άθλο, καθώς η πείνα και η φτώχεια αποδεικνύονται πιο θανατηφόρες από οποιοδήποτε οπλικό σύστημα. Το διακύβευμα παραμένει αμείλικτο: η αδυναμία για ειρηνική διευθέτηση οδηγεί και τις δύο πλευρές σε ένα παρατεταμένο τέλμα, όπου η προσπάθεια για νίκη μέσω της ισχύος καταλήγει σε αμοιβαία απώλεια.