Η αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ ως κίνηση γεωπολιτικής αυτονόμησης
Το Άμπου Ντάμπι σπάει τη συλλογική πειθαρχία του καρτέλ επιδιώκοντας ελευθερία κινήσεων σε μια παγκόσμια αγορά ενέργειας που φλέγεται από τις συγκρούσεις.
Η επικείμενη αποχώρηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ τον επόμενο μήνα δεν αποτελεί μια απλή τεχνική προσαρμογή, αλλά μια κομβική πολιτική δήλωση που ανατρέπει τις ισορροπίες στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου. Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί τη ρήξη με ένα καθεστώς που για πάνω από μισό αιώνα καθόριζε τους όρους προσφοράς και τιμών, επιβάλλοντας στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες τη λειτουργία τους ως ενιαίο μπλοκ απέναντι στη Δύση και τις αγορές.
Το Άμπου Ντάμπι επιλέγει την αυτονομία, θεωρώντας ότι οι αυστηρές ποσοστώσεις του καρτέλ περιορίζουν τη στρατηγική του ευελιξία. Σε μια περίοδο κλιμακούμενης έντασης, με τις συγκρούσεις που εμπλέκουν το Ιράν και τις ΗΠΑ να προκαλούν απορρύθμιση στις θαλάσσιες οδούς του Περσικού Κόλπου, η δυσαρέσκεια των Εμιράτων μετεξελίσσεται σε επιθετική στρατηγική επιλογή. Με παραγωγή που αγγίζει τα 3,6 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, τα Εμιράτα δεν είναι ένας δευτερεύων παίκτης, αλλά μια από τις πιο ισχυρές οικονομίες του Κόλπου, που πλέον αρνείται να παραμείνει στη σκιά του Ριάντ.
Η παραδοσιακή ισχύς του ΟΠΕΚ, που βασιζόταν στον συλλογικό έλεγχο της παραγωγής, δέχεται καίριο πλήγμα. Η ενεργειακή μετάβαση, η άνοδος του σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ και η μετατροπή της ενέργειας σε γεωπολιτικό εργαλείο λόγω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ, έχουν αλλάξει ριζικά το τοπίο. Ο υπουργός Ενέργειας της χώρας, Σουχαΐλ αλ Μαζρουεΐ, κατέστησε σαφές ότι το Άμπου Ντάμπι σκοπεύει να αυξήσει την παραγωγή του, εκμεταλλευόμενο την αβεβαιότητα που ωθεί τις τιμές στα ύψη. Παρά την προσωρινή υποχώρηση της τιμής του Brent, η αγορά ανησυχεί, καθώς ένα από τα κεντρικά μέλη του ΟΠΕΚ επιλέγει να δράσει ανενόχλητο από τους μηχανισμούς πειθαρχίας.
Η κίνηση αυτή αναδεικνύει επίσης τη βαθιά ρήξη με τη Σαουδική Αραβία. Ενώ το Ριάντ παραμένει προσηλωμένο στον ρόλο του διαχειριστή των τιμών για τη χρηματοδότηση των δικών του οικονομικών μετασχηματισμών, τα Εμιράτα προτάσσουν τον όγκο της παραγωγής και τη διαφοροποιημένη οικονομία τους. Η στρατηγική απόκλιση εκτείνεται πέρα από το πετρέλαιο, με τις δύο χώρες να έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το Ισραήλ, την Υεμένη και, κυρίως, για την αντιμετώπιση της ιρανικής απειλής. Η παραδοχή του Ανουάρ Γκάργκας στο Ντουμπάι, ότι οι παλαιότερες πολιτικές απέτυχαν, επιβεβαιώνει ότι το Άμπου Ντάμπι εισέρχεται σε μια νέα εποχή, αναζητώντας τον ρόλο του «υπεύθυνου παραγωγού» που θα διαπραγματεύεται απευθείας με τη διεθνή κοινότητα.