Η αβεβαιότητα στη Βενεζουέλα μετά τη σύλληψη Μαδούρο
Ανοιχτά όλα τα σενάρια για την επόμενη ημέρα της χώρας, με τις ΗΠΑ να διατηρούν στρατηγική αορατότητας.
Παραμένει θολό και ασαφές το τοπίο στη Βενεζουέλα μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του από τις αμερικανικές Αρχές. Ο στόχος των ΗΠΑ για αλλαγή καθεστώτος έχει εκπληρωθεί κατά το ήμισυ, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ δείχνει απρόθυμος να αποκαλύψει άμεσα τα σχέδιά του για την επόμενη ημέρα της χώρας.
Η παρατήρηση του Ντόναλντ Τραμπ σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, ότι οι ΗΠΑ «θα τρέχουν» τη Βενεζουέλα, παραπέμποντας σε μια επιχειρηματική κουλτούρα διοίκησης, πυροδότησε πληθώρα σεναρίων για τη νέα ομάδα και την ανθρωπογεωγραφία που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση του Καράκας. Αυτή η αορατότητα είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν προσδιόρισε με σαφήνεια:
* Ούτε τον οδικό χάρτη για την αλλαγή καθεστώτος.
* Ούτε το χρονοδιάγραμμα των διαδικασιών.
* Ούτε την πολιτική υποδομή για την επόμενη μέρα.
Αντιθέτως, επέλεξε να εστιάσει στην αξιοποίηση των τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου της χώρας, προς όφελος του λαού της Βενεζουέλας και, συνακόλουθα, των Αμερικανών πολιτών.
**Η «Αρχιτεκτονική» της Αλλαγής**
Ο Πρόεδρος Τραμπ αναφέρθηκε επίσης στη σύσταση μιας «ομάδας ειδικών» για τον σκοπό αυτό, επισημαίνοντας ότι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρίες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη Βενεζουέλα στην μετά Μαδούρο εποχή. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, το σχήμα διακυβέρνησης δεν έχει αποκρυσταλλωθεί, ούτε έχουν γίνει γνωστές οι εμπλεκόμενες προσωπικότητες.
Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η αμερικανική εμπειρία σε αλλαγές καθεστώτων, όπως αυτές του Ιράκ και του Αφγανιστάν, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και κατέληξαν στην αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή το 2019. Η διαδικασία αλλαγής καθεστώτος είναι πολυεπίπεδη, περιλαμβάνοντας αρχικά την αποδυνάμωση του υφιστάμενου καθεστώτος, την οικοδόμηση ενός νέου πολιτικού συστήματος, την εγκαθίδρυση δημοκρατικών θεσμών και τη διεξαγωγή εκλογών. Συχνά, σε αυτές τις περιπτώσεις, απαιτείται η παρουσία πολυεθνικών δυνάμεων για τη διατήρηση της ειρήνης, όπως συνέβη με το νέο καθεστώς στο Ιράκ υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.