Καταδυτικός τουρισμός: Τα γραφειοκρατικά εμπόδια που κρατούν την Ελλάδα πίσω από τη Μάλτα
Ενώ η χώρα διαθέτει μοναδικό υποθαλάσσιο πλούτο, η έλλειψη εθνικής στρατηγικής και οι αργές διαδικασίες περιορίζουν τη δυναμική του κλάδου έναντι του ανταγωνισμού.
Ο καταδυτικός τουρισμός αναδεικνύεται τα τελευταία χρόνια σε έναν από τους πιο ελπιδοφόρους πυλώνες του εναλλακτικού τουρισμού στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια αγορά που προσελκύει ταξιδιώτες υψηλής οικονομικής επιφάνειας, ικανούς να συμβάλουν καθοριστικά στην παράταση της τουριστικής περιόδου. Ωστόσο, παρά τα μορφολογικά πλεονεκτήματα, ο κλάδος κινείται με βραδύτητα, «πνιγμένος» στη γραφειοκρατία και την έλλειψη συντονισμένης εξωστρέφειας.
Σύμφωνα με τον Γιώργο Κυριακό, πρόεδρο του ΣΥΚΑΚΕΛ, η απλή θεσμοθέτηση καταδυτικών πάρκων δεν αρκεί. Η δημιουργία πλούσιου θαλάσσιου οικοσυστήματος απαιτεί χρόνο και, κυρίως, την αυστηρή απαγόρευση της αλιείας σε ακτίνα 50 μέτρων γύρω από τα ναυάγια. Σήμερα, η προστασία αυτή εφαρμόζεται περιορισμένα, σε ελάχιστους αρχαιολογικούς χώρους και μόλις δύο καταδυτικά πάρκα. Για την τόνωση του ενδιαφέροντος, βρίσκεται σε εξέλιξη επιδοτούμενο πρόγραμμα του Υπουργείου Τουρισμού για την πόντιση 3 έως 5 ναυπηγημάτων σε παραθαλάσσιους δήμους, με στόχο να λειτουργήσουν ως τεχνητά ναυάγια έως το τέλος Αυγούστου.
Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας είναι εμφανές στις διεθνείς συγκρίσεις. Όπως επισημαίνει ο Φίλιππος Μαράκης, εκπαιδευτής καταδύσεων και συνιδιοκτήτης του Eco Diving Center στο Ηράκλειο Κρήτης, η Ελλάδα διαθέτει 200 με 300 καταδυτικά κέντρα, αριθμός εξαιρετικά χαμηλός αν αναλογιστεί κανείς ότι η Μάλτα –μια χώρα έξι φορές μικρότερη από τον νομό Ηρακλείου– διαθέτει αντίστοιχη υποδομή, έχοντας επενδύσει έγκαιρα στα τεχνητά ναυάγια.
Παρά την καθυστέρηση, υπάρχουν θετικά δείγματα. Στην Κρήτη, τα Δωδεκάνησα και το Ιόνιο έχουν ήδη εκδοθεί άδειες για καταδυτικά πάρκα σε περιοχές όπως η Σταλίδα, ο Μονοναύτης και ο Αποκόρωνας Χανίων. Οι επαγγελματίες του χώρου τονίζουν ότι απαιτείται πλέον πολιτική βούληση για τη σύμπραξη κράτους και ιδιωτών, ώστε να αξιοποιηθεί ο υποθαλάσσιος πλούτος χωρίς να θυσιαστεί η προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Η επίτευξη αυτής της ισορροπίας είναι ο μόνος δρόμος ώστε η Ελλάδα να σταματήσει να είναι ουραγός και να διεκδικήσει τη θέση που της αξίζει στη διεθνή αγορά καταδυτικού τουρισμού.