Χάσμα 14 φορές μεγαλύτερης χρηματοδότησης σε μικρούς νησιωτικούς δήμους έναντι των μητροπολιτικών
Τα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών για το 2025 αναδεικνύουν τις μεγάλες ανισότητες στην κατανομή πόρων και το κρίσιμο ερώτημα της περιφερειακής σύγκλισης.
Οι μικροί νησιωτικοί Δήμοι λαμβάνουν έως και 14 φορές περισσότερα κονδύλια ανά κάτοικο σε σύγκριση με τους μητροπολιτικούς Δήμους, σύμφωνα με τα πρόσφατα οικονομικά στοιχεία του 2025. Η έρευνα, που βασίζεται σε αποκλειστικά δεδομένα από το myota.gr και το Τμήμα Παρακολούθησης και Επεξεργασίας Οικονομικών Στοιχείων Τ.Α. του Υπουργείου Εσωτερικών, αποκαλύπτει μια εντυπωσιακή απόκλιση στη χρηματοδότηση έργων, αναδεικνύοντας τις προκλήσεις της περιφερειακής ανάπτυξης.
Συνολικά, οι 332 Δήμοι της χώρας εισέπραξαν 1,537 δισ. ευρώ για έργα και ειδικά επενδυτικά προγράμματα, ποσό που αντιστοιχεί σε 146,65 ευρώ ανά κάτοικο. Ωστόσο, η ανάλυση των δεδομένων δείχνει ότι, ενώ οι μικροί νησιωτικοί Δήμοι αγγίζουν τα 1.016,12 ευρώ ανά κάτοικο, οι μητροπολιτικοί Δήμοι περιορίζονται στα 71,40 ευρώ. Το ζήτημα της περιφερειακής σύγκλισης παραμένει στο επίκεντρο, καθώς η δημογραφική συρρίκνωση που κατέγραψε η ΕΛΣΤΑΤ την τελευταία δεκαετία –με μείωση πληθυσμού 3,1% πανελλαδικά– θέτει υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα των επενδύσεων.
Η χρηματοδότηση αυτή δεν αποτελεί απλή «επιβράβευση» των δημοτικών αρχών, αλλά ένα εργαλείο άσκησης δημόσιας πολιτικής. Οι ανάγκες ενός μικρού νησιού ή ενός ορεινού Δήμου σε υποδομές, όπως λιμάνια και δίκτυα ύδρευσης, είναι υψηλές, ανεξάρτητα από τον πληθυσμό τους. Παράλληλα, οι 52 μητροπολιτικοί Δήμοι, όπου συγκεντρώνεται το 39,1% του πληθυσμού, αντιμετωπίζουν σύνθετα προβλήματα, όπως το κυκλοφοριακό και η διαχείριση απορριμμάτων, λαμβάνοντας όμως μόνο το 19% των συνολικών χρηματοδοτήσεων.
Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει δεν είναι μόνο το ύψος των πόρων, αλλά το κοινωνικό και αναπτυξιακό αποτέλεσμα που αυτοί παράγουν. Η απλή απορρόφηση κονδυλίων δεν αρκεί εάν οι τοπικές κοινωνίες συνεχίζουν να φθίνουν δημογραφικά. Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των δημόσιων επενδύσεων απαιτεί πλέον διαφάνεια και σύνδεση των οικονομικών στοιχείων με μετρήσιμους δείκτες, όπως η βελτίωση της ποιότητας ζωής και η συγκράτηση του πληθυσμού στις περιφερειακές ζώνες.