Σι Τζινπίνγκ και Βλαντίμιρ Πούτιν: Το κοινό σχέδιο για την ανατροπή της αμερικανικής κυριαρχίας
Πώς οι 40 και πλέον συναντήσεις των δύο ηγετών διαμορφώνουν μια νέα παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα απέναντι στην Ουάσιγκτον.
Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση στη Σενζέν αποτέλεσε μια ιστορική πρωτιά. Ωστόσο, για τον Σι Τζινπίνγκ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η ουσία της συνεργασίας τους έχει θεμελιωθεί εδώ και χρόνια, μέσα από περισσότερες από 40 συναντήσεις. Οι δύο ηγέτες μοιράζονται μια κοινή στρατηγική ανάγνωση: πιστεύουν ότι η υπεροχή της Ουάσιγκτον, που εδραιώθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία και ότι οι ίδιοι έχουν κάθε συμφέρον να επιταχύνουν αυτή την εξέλιξη.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης στη Σενζέν, ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε τους δύο ηγέτες «φίλους» του, διακηρύσσοντας πως «γράφουμε πράγματι ιστορία». Ο Σι Τζινπίνγκ, από την πλευρά του, είχε ήδη θέσει το πλαίσιο, κάνοντας λόγο για «αλλαγές που έχουμε να δούμε εδώ και έναν αιώνα», τις οποίες, όπως είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στον Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα τον Μάρτιο του 2023, κινούν «εμείς οι δύο, μαζί».
Το ιστορικό υπόβαθρο αυτής της σύγκλισης ανάγεται στο 1991. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν βίωσε την απώλεια του στάτους της υπερδύναμης για τη χώρα του, ενώ ο Σι Τζινπίνγκ μελέτησε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ως ένα δίδαγμα προς αποφυγήν για το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Ήδη από το 2012, ο Σι υπογράμμιζε ότι το μοιραίο λάθος της σοβιετικής ηγεσίας ήταν η απουσία υπεράσπισης του καθεστώτος την κρίσιμη στιγμή.
Η σχέση των δύο κρατών δοκιμάστηκε έντονα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία. Παρά την περιγραφή της συνεργασίας τους ως «χωρίς όρια» λίγο πριν από τη ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο του 2022, το Πεκίνο διατηρεί μια ισορροπία. Η Κίνα συνεχίζει να απορροφά ρωσικό αργό πετρέλαιο και να εφοδιάζει τη ρωσική αμυντική βιομηχανία με κρίσιμα εξαρτήματα, επιτρέποντας στη Μόσχα να συνεχίσει τις επιχειρήσεις της. Ο Νίκολας Μπερνς, πρέσβης των ΗΠΑ στο Πεκίνο, εκτιμά πως η κινεζική ηγεσία επιθυμεί μια ισχυρή Ρωσία, καθώς μια ενδεχόμενη ήττα της θα αποτελούσε πλήγμα και για τα ίδια τα κινεζικά συμφέροντα έναντι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Αυτή η δυναμική καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ για κοινή δράση με σκοπό τον τερματισμό του πολέμου. Παρόλο που η Ουκρανία συζητήθηκε στη Σενζέν, το όνομά της απουσίαζε από την κοινή διακήρυξη, αποδεικνύοντας ότι, παρά την κοινή τους στάση κατά της Ουάσιγκτον, οι στρατηγικές επιδιώξεις Πεκίνου και Μόσχας παραμένουν πολύπλοκες και συχνά ανεξάρτητες.
