Παναγιώτης Μανούρης: «Δεν ζητάμε παραπάνω λεφτά, ζητάμε να μας δοθούν τα δικά μας»
Σφοδρή επίθεση του δημάρχου Νέας Ιωνίας στην κεντρική εξουσία για την υποχρηματοδότηση των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
«Ζητάμε να μας δοθούν τα δικά μας λεφτά». Με αυτή τη φράση, ο δήμαρχος Νέας Ιωνίας, Παναγιώτης Μανούρης, έθεσε στο επίκεντρο της συζήτησης την οικονομική ασφυξία της Αυτοδιοίκησης, κατά την παρέμβασή του στο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα. Με μια ομιλία που προκάλεσε αίσθηση, ο κ. Μανούρης κατήγγειλε την υποχρηματοδότηση των δήμων και τη μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς τους απαραίτητους πόρους, τονίζοντας πως οι δήμαρχοι έχουν μετατραπεί σε «αποδιοπομπαίους τράγους» για αποφάσεις της κεντρικής διοίκησης.
Ο κ. Μανούρης υπενθύμισε το άρθρο 102 του Συντάγματος, το οποίο επιβάλλει στο κράτος τη διασφάλιση της οικονομικής αυτοτέλειας των ΟΤΑ. Ωστόσο, στην πράξη, οι δήμοι αναγκάζονται να περιμένουν τη δόση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων (ΚΑΠ) «σαν μάννα εξ ουρανού» για να κλείσουν τους προϋπολογισμούς τους.
Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα της αναντιστοιχίας εσόδων και δαπανών, ο δήμαρχος παρέθεσε συγκεκριμένα στοιχεία για τον Δήμο Νέας Ιωνίας:
* **Φιλοζωική πολιτική:** Ενώ η κρατική χρηματοδότηση είναι 50.000 ευρώ, το πραγματικό κόστος φτάνει τις 200.000 ευρώ.
* **Συντήρηση σχολείων:** Με 158.000 ευρώ για 53 σχολικά συγκροτήματα, αναλογούν μόλις 3.000 ευρώ ανά σχολείο, ποσό ανεπαρκές για τις ανάγκες των υποδομών.
* **Καθαριότητα λαϊκών αγορών:** Το έσοδο των 25.000 ευρώ καλύπτει ελάχιστο μέρος του κόστους, το οποίο αγγίζει τις 200.000 ευρώ.
Ο δήμαρχος Νέας Ιωνίας επέκρινε επίσης τη διαχείριση του Πράσινου Ταμείου, καταγγέλλοντας ότι οι πόροι παραμένουν «παρκαρισμένοι», ενώ κάλεσε την ΚΕΔΕ να εγκαταλείψει τα ψηφίσματα διαπιστώσεων και να διεκδικήσει συγκεκριμένα κονδύλια. «Δεν είμαστε δημοσιογραφικός όμιλος για να περιγράφουμε την κατάσταση», είπε χαρακτηριστικά, ζητώντας πολιτική βούληση για να αλλάξει το πλαίσιο χρηματοδότησης.
Παράλληλα, έθεσε επιτακτικά το ζήτημα της εργασιακής αβεβαιότητας των συμβασιούχων, υποστηρίζοντας ότι η παρατεταμένη ομηρία τους επιβαρύνει οικονομικά τους δήμους, ωθώντας τους σε ακριβότερες εργολαβικές λύσεις.