Από την απόρριψη στην κορυφή του κόσμου: Η διαδρομή του Χάρι Κέιν
Ο αρχηγός της εθνικής Αγγλίας απέδειξε πως η επιμονή υπερνικά το ταλέντο των «παιδιών-θαυμάτων».
Δεν είναι καθόλου εύκολο να προσπαθείς να επιβιώσεις στις ακαδημίες ενός μεγάλου ευρωπαϊκού συλλόγου, ζώντας κάθε καλοκαίρι με την αγωνία αν θα παραμείνεις στην ομάδα ή αν θα έρθεις αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα. Πολλοί εστιάζουν μόνο στα παιδιά-θαύματα, εκείνους τους μικρούς παίκτες που σκοράρουν κατά ριπάς και ξεχωρίζουν από νωρίς στο απαιτητικό περιβάλλον του Λονδίνου. Ωστόσο, η κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας από τον Χάρι Κέιν, σε μια χρονιά χωρίς τρόπαιο στο Champions League ή στο Μουντιάλ, αποτελεί έναν θρίαμβο για κάθε «φυσιολογικό παιδί» που αγάπησε το ποδόσφαιρο και δούλεψε πιο σκληρά από οποιονδήποτε άλλο.
Η διαδρομή του Χάρι Κέιν προς την κορυφή κάθε άλλο παρά στρωμένη με ροδοπέταλα ήταν. Στην ηλικία των εννέα ετών, όταν αγωνιζόταν στις ακαδημίες της Άρσεναλ, οι προπονητές του δεν διέκριναν κάτι ιδιαίτερο πάνω του, καθώς άλλοι συνομήλικοί του φαίνονταν πιο αθλητικοί και παραγωγικοί. Ο τότε προπονητής του, Νταν Μπακ, θυμάται χαρακτηριστικά: «Τα Σάββατα ο Χάρι προπονούνταν με τα παιδιά που δεν είχαν επιλεγεί για τους αγώνες της Κυριακής. Ενώ ο Μπένικ Αφόμπε και ο Τσακς Ανέκε σκόραραν ακατάπαυστα, ο Χάρι έπαιζε ελάχιστα λεπτά». Ο πρώην συμπαίκτης του, Τσακς Ανέκε, παραδέχεται πως ο Κέιν ήταν τότε «μικρόσωμος, όχι ιδιαίτερα γρήγορος και κάπως στρουμπουλός», με μοναδικό του εφόδιο την έφεση στο σκοράρισμα που τον κράτησε τελικά στο προσκήνιο μέχρι την απόλυτη δικαίωση.