Ρότζερ Γουότερς: Η επίθεση στον Τζέιμς Χέτφιλντ και το «μάθημα» ενσυναίσθησης που προκάλεσε αντιδράσεις
Από τον Τζέιμς Χέτφιλντ και τον Ντέιβιντ Γκίλμορ μέχρι τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ο Ρότζερ Γουότερς επιλέγει συστηματικά τη δημόσια σύγκρουση, συνδυάζοντας το κήρυγμα για ανθρωπιά με υβριστικούς χαρακτηρισμούς.
Ο Ρότζερ Γουότερς, συνιδρυτής και πρώην μπασίστας των Pink Floyd, φαίνεται πως έχει αναλάβει τον ρόλο του κήρυκα της καλοσύνης και της ενσυναίσθησης για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, στην ίδια τοποθέτηση, δεν δίστασε να κατακεραυνώσει τον Τζέιμς Χέτφιλντ των Metallica, αποκαλώντας τον «εντελώς μαλ…», αμφισβητώντας τη μουσική του ικανότητα και υποστηρίζοντας ότι έχει «IQ περίπου τρία».
Η περίπτωση του Χέτφιλντ αποτελεί απλώς την τελευταία προσθήκη σε έναν μακρύ κατάλογο ανθρώπων που βρέθηκαν στο στόχαστρο του Γουότερς. Ο τραγουδιστής των Metallica είχε δηλώσει στο Sphere του Λας Βέγκας ότι η ατζέντα του συγκροτήματος είναι η αγάπη και η μουσική, αποφεύγοντας να πάρει πολιτικές θέσεις επί σκηνής. Ο Γουότερς, μιλώντας στο «The Katie Halper Show», επέλεξε να απαντήσει με προσωπικές επιθέσεις, υποστηρίζοντας ότι ο συνάδελφός του είναι «ένα τίποτα».
Η τάση του Γουότερς να μετατρέπει τη διαφωνία σε ευθεία επίθεση κατά της προσωπικότητας και της ευφυΐας των συνομιλητών του δεν είναι καινούργια. Στο παρελθόν, η κόντρα του με τον Ντέιβιντ Γκίλμορ για τον έλεγχο των Pink Floyd και τις πολιτικές απόψεις για την Ουκρανία έχει γράψει ιστορία. Παρομοίως, η Πόλι Σάμσον, ο Τομ Γιορκ των Radiohead, ο Νικ Κέιβ, ο Μπόνο των U2, αλλά και η οικογένεια του Όζι Όσμπορν, έχουν έρθει αντιμέτωποι με την έντονη και συχνά προσβλητική ρητορική του. Ακόμη και ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ έγινε δέκτης ύβρεων, όταν ο Γουότερς αρνήθηκε τη χρήση τραγουδιού του σε διαφήμιση του Instagram.
Είναι προφανές ότι σε πολλές περιπτώσεις, όπως στο ζήτημα του πολιτιστικού μποϊκοτάζ στο Ισραήλ, ο Γουότερς εκφράζει μια πολιτική θέση. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο την επικοινωνεί —αφαιρώντας κάθε σεβασμό από τον συνομιλητή του πριν του ζητήσει να δείξει ενσυναίσθηση— δημιουργεί μια έντονη αντίφαση. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης φαίνεται να δυσκολεύεται να διαχωρίσει τη διαφωνία από την απαξίωση, αναρωτώμενος κανείς αν το επόμενο «μάθημα καλοσύνης» του θα μπορούσε να ξεκινά λίγο νωρίτερα.