Στις 29 Σεπτεμβρίου 1995 ο Νίκος Γκάλης αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση
Τριάντα ένα χρόνια μετά το «αντίο» του κορυφαίου Έλληνα καλαθοσφαιριστή που άλλαξε για πάντα τον αθλητικό χάρτη της χώρας.
Ο Νίκος Γκάλης δεν ήταν απλώς ένας αθλητής. Για εκατομμύρια φιλάθλους, παραμένει ο «Θεός» του ελληνικού μπάσκετ, ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε ένα άθλημα σε εθνική λατρεία και ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά να βγει στα ανοιχτά γήπεδα της χώρας με μια μπάλα στο χέρι.
Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 31 χρόνια, στις 29 Σεπτεμβρίου 1995, ο «Γκάνγκστερ» ανακοίνωσε το τέλος της μυθικής του καριέρας. Με ένα συγκινητικό γράμμα, γεμάτο αξιοπρέπεια, ο Γκάλης αποχαιρέτησε τα παρκέ, δηλώνοντας πικραμένος αλλά υπερήφανος για την πορεία του. «Ποτέ δεν έχω παρακαλέσει άνθρωπο και ποτέ δε ζήτησα χάρη από κανέναν», έγραφε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας την ανεξαρτησία του χαρακτήρα του που τον συνόδευε εντός και εκτός των τεσσάρων γραμμών.
Η τελευταία του παράσταση με τη φανέλα του Παναθηναϊκού είχε δοθεί νωρίτερα, στις 18 Οκτωβρίου 1994, στο κλειστό του Μετς στους Αμπελόκηπους. Παρά το γεγονός ότι ο τρόπος που αποχώρησε δεν ήταν ο ιδανικός, η κληρονομιά του παραμένει αξεπέραστη. Ο Γκάλης δεν άφησε πίσω του μόνο τρόπαια και ρεκόρ, αλλά το μονοπάτι για τους μεταγενέστερους «θρύλους» του αθλήματος, όπως ο Βασίλης Σπανούλης, ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Θοδωρής Παπαλουκάς.
Σήμερα, 31 χρόνια μετά, το μήνυμά του παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ: «Να μη ξεχνάμε όλοι ότι το μπάσκετ είναι παιχνίδι και ότι υπάρχουν νικητές και ηττημένοι». Παίκτες με ταλέντο υπήρξαν και θα υπάρξουν, όμως το μέγεθος του Νίκου Γκάλη, ως προσωπικότητα και ως αθλητής, παραμένει μοναδικό στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.