Ζέτα Δούκα: «Η Θάλεια μεγαλώνει με την ελευθερία που εγώ δεν είχα»
Η αγαπημένη ηθοποιός εξομολογείται άγνωστες πτυχές της πορείας της, από το πέρασμά της από το ΚΑΤ μέχρι την επίδραση που είχε στη ζωή της η απώλεια της γιαγιάς της.
Καλεσμένη στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και την Τζένη Μελιτά τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026, η Ζέτα Δούκα μίλησε ανοιχτά για τις σημαντικές στιγμές και τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία της.
Μεταξύ άλλων, η ηθοποιός θυμήθηκε την περίοδο του 1997, όταν εργάστηκε για λίγους μήνες ως φυσικοθεραπεύτρια στο ΚΑΤ. Όπως εξήγησε, η απόφαση να αλλάξει ρότα ήρθε όταν συνειδητοποίησε ότι το περιβάλλον του νοσοκομείου δεν ταίριαζε στην καλλιτεχνική της φύση. «Εγώ ήμουν καλλιτέχνιδα. Ήθελα να είμαι στη σκηνή. Δεν μπορούσα να χορέψω πια γιατί τα γόνατά μου ήταν πολύ τραυματισμένα και αποφάσισα να γίνω ηθοποιός», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η ίδια παραδέχθηκε πως δυσκολευόταν να διαχειριστεί τον ανθρώπινο πόνο των ασθενών, νιώθοντας ότι η καθημερινή εργασία στο νοσοκομείο δεν ήταν για εκείνη.
Ιδιαίτερα τρυφερές ήταν οι αναφορές της στην κόρη της, Θάλεια, την οποία μεγαλώνει με στόχο να της προσφέρει τα εφόδια που η ίδια ένιωσε να στερείται στα δικά της παιδικά χρόνια. «Η Θάλεια είναι από τα παιδιά που μεγαλώνουν όπως θα ήθελα να μεγαλώσω κι εγώ. Με την ελευθερία, την αυτοπεποίθηση και τη φόρα που πρέπει να τους δίνουμε», τόνισε η Ζέτα Δούκα, υπογραμμίζοντας την καλλιτεχνική και αθλητική κλίση του παιδιού της.
Τέλος, η ηθοποιός μίλησε με συγκίνηση για τη γιαγιά της, η οποία υπήρξε το πρότυπό της. Η απώλειά της, όταν η ίδια ήταν ακόμη ανήλικη, αποτέλεσε το πιο καθοριστικό πλήγμα της ζωής της. «Ήταν η πιο μεγάλη απώλεια. Μαζί με τη γιαγιά μου έχασα και τη σχολή. Έχασα το στήριγμά μου και ένα πολύ μεγάλο μέρος των συνηθειών μου», κατέληξε.