Οι προσωπικές ισορροπίες του Σι Τζινπίνγκ και το αμερικανικό στοίχημα του Ντόναλντ Τραμπ

Η πρόσφατη συνάντηση του Σι Τζινπίνγκ στον Λευκό Οίκο ανέδειξε μια νέα, ιδιαίτερα τολμηρή διπλωματική στρατηγική από την πλευρά του Πεκίνου. Πίσω από την επικοινωνιακή εικόνα φιλίας με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Κινέζος πρόεδρος επιχείρησε να θέσει επί τάπητος κρίσιμα ζητήματα, όπως η μείωση της αμερικανικής στήριξης στην Ταϊβάν και η σταδιακή αποδοχή μιας νέας κατανομής ισχύος στην Ασία. Αν και η συνάντηση απέφερε ελάχιστα απτά αποτελέσματα –με την εμπορική εκεχειρία να παρατείνεται για δύο μήνες χωρίς οριστική λύση στα μεγάλα θέματα– ο Σι κατάφερε να δοκιμάσει έμπρακτα τις αντοχές του Αμερικανού προέδρου.

Το απόλυτο επίκεντρο της κινεζικής πίεσης παραμένει η Ταϊβάν. Ο Σι Τζινπίνγκ χρησιμοποίησε προσεκτικά επιλεγμένη ορολογία, καλώντας την Ουάσιγκτον να «εμμείνει» στην αντίθεση προς την ανεξαρτησία του νησιού. Πρόκειται για μια γλωσσική μετατόπιση που στοχεύει να μετατρέψει την αμερικανική στάση από μια απλή «μη υποστήριξη» σε μια ενεργή «αντίθεση», επιτρέποντας στο Πεκίνο να παρουσιάζει κάθε κίνηση της Ταϊπέι ως πηγή αστάθειας.

Το επόμενο άμεσο τεστ θα είναι η εξέλιξη του πακέτου αμυντικών πωλήσεων προς την Ταϊβάν, ύψους περίπου 14 δισ. δολαρίων, που περιλαμβάνει πυραύλους και αντιαεροπορικά συστήματα. Το ζήτημα αυτό έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενη συμφωνία 11 δισ. δολαρίων από τα τέλη του προηγούμενου έτους. Η στρατηγική του Πεκίνου επενδύει εμφατικά στην προσωπική σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ, προσπαθώντας να υποβαθμίσει τη σημασία των θεσμικών συμμαχιών των ΗΠΑ, παρουσιάζοντας τη σταθερότητα ως προϊόν της προσωπικής επαφής των δύο ηγετών. Για τον Σι, το «μεγάλο πλοίο» των σινοαμερικανικών σχέσεων πρέπει να παραμείνει στην πορεία που εκείνος καθορίζει, με τον Τραμπ να καλείται να επιλέξει αν οι δεσμεύσεις ασφαλείας θα παραμείνουν στρατηγικές ή θα μετατραπούν οριστικά σε διαπραγματευτικό χαρτί.