Ιράν: Η στρατηγική «φθοράς» που εφαρμόζει απέναντι στις ΗΠΑ μετά από έξι μήνες πολέμου

Όταν οι πρώτες αμερικανικές και ισραηλινές επιδρομές ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου, στην Ουάσιγκτον κυριαρχούσε η πεποίθηση ότι η συντριπτική υπεροπλία θα οδηγούσε σε ένα γρήγορο πολιτικό αποτέλεσμα. Έξι μήνες αργότερα, το Ιράν έχει υποστεί βαρύ στρατιωτικό και οικονομικό πλήγμα, ωστόσο το καθεστώς της Τεχεράνης παρουσιάζεται σήμερα πιο αποφασισμένο, έχοντας κατανοήσει τα όρια της αμερικανικής στρατηγικής.

Αντί για μια συμβατική αναμέτρηση που θα ήταν καταστροφική για τις ένοπλες δυνάμεις του, το Ιράν επέλεξε τον πόλεμο φθοράς. Μέσω ενός δικτύου που περιλαμβάνει drones, πυραύλους, κυβερνοεπιθέσεις και ναυτικές απειλές στα Στενά του Ορμούζ, η Τεχεράνη προσπαθεί να μεταφέρει το κόστος της σύγκρουσης από το πεδίο των επιχειρήσεων στην αμερικανική οικονομία και την καθημερινότητα των πολιτών.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: η αβεβαιότητα για τη ναυσιπλοΐα έχει εκτινάξει την τιμή του Brent στα 92,68 δολάρια το βαρέλι, ενώ οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών διαπιστώνουν ότι η Τεχεράνη έχει αποκτήσει καθαρή εικόνα για τις αντοχές των δικών της υποδομών έναντι των αντίστοιχων αμερικανικών. Παρά τη δραματική μείωση των εξαγωγών αργού —από 2.000.000 βαρέλια ημερησίως τον Μάρτιο σε μόλις 220.000 έως 255.000 τον Αύγουστο— το ιρανικό καθεστώς δεν δείχνει σημάδια εσωτερικής κατάρρευσης.

Επιπλέον, η Τεχεράνη εκμεταλλεύεται τον πολιτικό ορίζοντα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ που διεξάγονται τον Νοέμβριο. Ποντάροντας στη φθορά που προκαλεί ο πόλεμος και το υψηλό ενεργειακό κόστος στη δημοτικότητα των Ρεπουμπλικανών και του Ντόναλντ Τραμπ, η ηγεσία του Ιράν θεωρεί ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της. Ενώ η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ παραμένει αδιαμφισβήτητη, το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι αν οι επιθέσεις σε εγκαταστάσεις στο Ιράν, τον Περσικό Κόλπο, το Ιράκ και την Ιορδανία μπορούν πράγματι να μετατραπούν στον επιθυμητό πολιτικό εξαναγκασμό.